tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877Tue, 22 Dec 2009 18:59:00 +0000ခရီးသြားသူတစ္ေယာက္၏ စပ္မိစပ္ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕၏ စပ္မိစပ္ရာhttp://smsy.blogspot.com/kwnaing@gmail.com (MgThaJan)Blogger139125tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-7431488798404377156Sat, 31 May 2008 09:09:00 +00002008-05-31T16:12:28.108+07:00ျမန္မာ ဘေလာ့Wordpressျမန္မာ ေ၀ါ့ပရက္စ္myamar wordpressmmwordpress.com<span style="font-family: Zawgyi-One;">wordpress blog ျပဳလုပ္ရာမွာ ၾကံဳေတြ႕ခဲ့ရတဲ့ အေတြ႕အႀကံဳ ေလးေတြ၊ ေဆးၿမီးတိုနည္းေလးေတြ seo , search engine , free hosting , plugin , themes အစရွိတဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို <a href="http://mmwordpress.com">http://mmwordpress.com </a>မွာ ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ာ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-7431488798404377156?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/05/mmwordpress.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-1230449560192670532Sat, 31 May 2008 09:07:00 +00002008-05-31T16:09:48.351+07:00SMSYmtjmmwordpress.com<span style="font-family: Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စပ္မိစပ္ရာ smsy blog ကို ျမန္မာျပည္ မွ လြယ္ကူစြာ ၀င္ေရာက္ၾကည့္ရႈ ႏိုင္ရန္အတြက္ <a href="http://smsy.mmwordpress.com">http://smsy.mmwordpress.com</a> သို႕ ေျပာင္းေရြ႕ ထားပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-1230449560192670532?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/05/smsy.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-3360291172181939498Tue, 29 Apr 2008 06:25:00 +00002008-04-29T13:26:44.656+07:00Poem<span style="font-family: Zawgyi-One;">ႏိုး<br />႐ိုးသြားၿပီမို ့ႏိုး<br />႐ိုး႐ိုးေလးပဲ ေျပာမယ္ ႏိုး<br />ႏွလံုးသားထဲက ႏိုး<br />ႏိုး<br />လြတ္လပ္မႈကိုခ်စ္ရင္ ႏိုး<br />မွ်တမႈကိုခ်စ္ရင္ ႏိုး<br />ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကိုခ်စ္ရင္ ႏိုး<br />ႏိုး<br />ဆဲဗင္းဇူလိုင္အတြက္ ႏိုး<br />အလုပ္သမားေတြအတြက္ ႏိုး<br />ဦးသန္႔အတြက္ ႏိုး<br />ႏိုး<br />မႈိင္းရာျပည့္အတြက္ ႏိုး<br />႐ွစ္ေလးလံုးအတြက္ ႏိုး<br />ေ႐ႊဝါေရာင္အတြက္ ႏိုး<br />ႏိုး<br />တင္ေမာင္ဦးအတြက္ ႏိုး<br />ကိုဖုန္းေမာ္အတြက္ ႏိုး<br />ဝင္းေမာ္ဦးအတြက္ ႏိုး<br />ႏိုး<br />မင္းကိုႏိုင္အတြက္ ႏိုး<br />သက္ႏိုင္ဦးအတြက္ ႏိုး<br />ရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ႏိုး<br />ႏိုး<br />ႏိုး<br />အားလံုးအတြက္ ႏိုး<br />တစ္ျပည္လံုးကိုႏႈိးမယ္ ႏိုး<br />ကမာၻႀကီးႏိုးၿပီ ႏိုး ။ ။<br /><br />ညိဳထက္ညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-3360291172181939498?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/04/blog-post_29.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-7013687587154010631Fri, 25 Apr 2008 07:26:00 +00002008-04-25T14:28:06.176+07:00Travel<span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ မဂၤလာဒံု ေလဆိပ္သစ္ႀကီး အေၾကာင္းကို နည္းနည္း ဂုဏ္ယူၿပီး ေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ။ 2006 ဒီဇင္ဘာမွာ ေရာက္ခဲ့တုန္းက စုတ္ခ်ာခ်ာ အေဆာက္အအံုေေလး။ ေလဆိပ္မွာ လုပ္တာကိုင္တာလဲ အခ်ိဳးမက်တက်နဲ႕။ အခုေတာ့ အေတာ္ေလး သန္႕ရွင္းသပ္ရပ္တဲ့ အေဆာက္အံု၊ စည္းစနစ္ခပ္က်က်နဲ႕ ေလဆိပ္သစ္က ခန္႕ထည္ေနပါေတာ့တယ္။ သူမ်ားႏိုင္ငံေတြနဲ႕ ယွဥ္ရင္ ေသးေသးေလးပါ လို႕ဆိုႏိုင္ေပမယ့္ အရင္ထက္ စာရင္ေတာ့ အဖက္ဖက္က အမ်ားႀကီး တိုးတက္ေကာင္းမြန္လာတာကို ေတြ႕ခဲ့ရတယ္။</span><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0342.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0342m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလဆိပ္ထဲ ၀င္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ အဲကြန္း၊ ေျပာင္လက္ သန္႕ရွင္းတဲ့ အျပင္အဆင္ေၾကာင့္ အေတာ္ေလး စိတ္ေက်နပ္ခဲ့တယ္။ immigration ကို ျဖတ္ေတာ့ အရင္လို ေဆာင့္ႀကြားႀကြား မာေရေက်ာေရ မ်က္ႏွာေပါက္မ်ိဳး မဟုတ္ပဲ လုပ္စရာ ရွိတာကို ခပ္သြက္သြက္ပဲ လုပ္ေပးတဲ့ ၀န္ထမ္းေတြေၾကာင့္ အထူးအဆန္းလိုေတာင္ ျဖစ္ခဲ့ေသးတယ္။ customs ဂိတ္ကိုေရာက္ျပန္ေတာ့ ေဆးလိပ္ေလး တိုက္ပါဦး ဘာညာကိကြေတြ မရွိပဲ ခပ္ေခ်ာေခ်ာ အေကာက္ခြန္ ညီမေလးရဲ႕ အၿပံဳးနဲ႕ ျပဴငွာမႈ ကိုေတြ႕လိုက္ရေတာ့ အမွတ္ျပည့္ကို ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ :P ။</span><br /><br /><span id="fullpost"><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0335.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0335m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0336.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0336m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အျပန္ခရီးမွာလဲ အားလံုးေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ပါပဲ။ ေလဆိပ္ အခြန္ေဆာင္၊ ေလယာဥ္ check in လုပ္၊ အေပၚထပ္က immigration မွာ စကားတစ္ခြန္းမွ ေျပာစရာမလိုပဲနဲ႕ အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္။ immigration ၀န္ထမ္းေတြ အခ်င္းခ်င္း ေတာ္ပြားလို႕ ေကာင္းေနတာေလး တစ္ခုပဲေျပာစရာရွိတယ္ :D ။</span><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0334.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0334m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0338.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0338m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေပၚထပ္ departure မွာ လမ္းညႊန္ဆိုင္းဘုတ္ေတြနဲ႕ ဂိတ္ေတြကို ညြန္ျပထားေပးၿပီး မ်က္ေစ့လည္စရာမျဖစ္ပါဘူး :P (သိပ္မွမႀကီးတာ)။ ဓါတ္ပံုေတြ လိုက္ရိုက္ေနတုန္း ဗိုက္ေအာင့္ လာတာနဲ႕ အိမ္သာကိုေျပးခဲ့ေတာ့ သန္႕ရွင္းေရး ၀န္ထမ္း တစ္ေယာက္ ရွိေနတဲ့ အိမ္သာကလဲ အေတာ့္ကို သန္႕ရွင္းေကာင္းမြန္တာကို ေတြ႕ရတယ္။ ဖြင့္တာမၾကာေသးတာေၾကာင့္လားေတာ့မသိ ပစၥည္းပစၥယေတြ ပ်က္စီးခ်ိဳ႕ယြင္းေနတာ မရွိပဲ အားလံုးသံုးလို႕ ရေသးတယ္ ဟီး...။</span><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0339.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0339m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0340.JPG"><img style="cursor: pointer;" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/IMG_0340m.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေလယာဥ္ ေစာင့္ဆိုင္းခန္းထဲမွာလဲ သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ဂြတ္ ဂြတ္။ စမုန္ကင္းရြန္းလဲ ရွိတယ္ဗ်။ အရင္တေခါက္ကလို မီးျခစ္သိမ္းမသြားပဲ ေပးယူတာေၾကာင့္ ေဆးလိပ္ေလး တစ္ဖြာ ၀င္ဖြာခဲ့ေသးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္အႀကိဳက္ ေစ်းေပါတဲ့ Air Asia ေၾကာင့္ပဲလားေတာ့ မသိ၊ ေလယာဥ္ေပၚ တိုက္ရိုက္တတ္တဲ့ terminal ကမသြားရပဲ bus ကားနဲ႕ တဆင့္သြားရတာေတာ့ ေအာက္တယ္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေရႊျပည္ရဲ႕ ဂုဏ္ယူစရာေတြလဲ တေန႕တျခား ရွားပါးလာတာၾကာင့္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား မဟုတ္ေပမယ့္ သူမ်ားနဲ႕ တန္းတူ လုပ္လာႏိုင္တာကို ေတြ႕ရေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိပါတယ္ ခင္ဗ်ာ။</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-7013687587154010631?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/04/blog-post_25.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-4246728071984791977Thu, 24 Apr 2008 07:24:00 +00002008-04-25T14:26:19.643+07:00Myself<p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ကၽြန္ေတာ္ေမြးေန႕က april 16 ေန႕ပါ။ မႏွစ္က ေမြးေန႕မွာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနလို႕ happy birthday to me ဆိုၿပီး ပို႕စ္တင္ျဖစ္တာ အမွတ္ရမိတယ္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မႏွစ္ကနဲ႕ တျခားစီ။ ေဘးမွာ ခ်စ္သူနဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ေမြးေန႕ကိတ္ႀကီးနဲ႕ ဟီးဟီး... စားၾကပါဦး :P </span></p><br /><p class="MsoNormal"><img class="alignnone" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/DSC03214.jpg" alt="birthday cake" /></p><br /><p class="MsoNormal"></p><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> အားလံုး၀ုိင္းစားလိုက္ၿပီ။ အမ်ားဆံုး ဘယ္သူစားလဲ သိလား :P :P :P </span></p><br /><img class="alignnone" src="http://www.fileden.com/files/2007/8/4/1320845/myanmar/DSC03217.jpg" alt="birthday cake 2" /><br /><p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-one;"> ေမြးေန႕မွာ အမွတ္တရေလးျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္ေပးတဲ့ အရမ္းခ်စ္ရတဲ့ <a href="http://moechitthu.mmwordpress.com/" target="_blank">ခ်စ္သူေလး</a>၊ တခုတ္တရ ပို႕စ္တင္ေပးတဲ့ ညီေလး <a href="http://khunmgmyo.blogspot.com/" target="_blank">ေမာင္မ်ိဳး</a> နဲ႕ birthday wish ေပးၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ခင္ဗ်ာ။<br /></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-4246728071984791977?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/04/my-happiest-birthday.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-7001192538134124078Mon, 07 Apr 2008 05:24:00 +00002008-04-07T12:25:42.937+07:00Poem<span style="font-family: Zawgyi-One;">အသစ္ေတြကို ခ်စ္တဲ့ စိတ္နဲ ့<br />ငါအခုထိ အတိုက္အခံ လုပ္ေနတုန္းပဲ<br />ငါ႔ႏႈတ္ခမ္းကို လႈပ္လႈပ္ၿပီး<br />ရန္သူေတြ ေမြးေနတုန္းပဲ<br />ဘယ္အရာဟာ ဘယ္ေနရာမွာ ျမစ္ဖ်ားခံ ခဲ့ပါလိမ့္<br />ဘာပဲေျပာေျပာ အားလံုးအခု ျပင္းျပေနၿပီ<br />မင္းေကာ ငါေကာ ကမာၻႀကီးေကာ<br />ရစရာ မ႐ွိေလာက္ေအာင္ကို<br />ျပင္းျပင္းျပျပ ႀကီး ျပင္းျပေနၿပီ<br />ဘယ္သူဘာဆိုတာကို ဘြားခနဲ ျမင္ရဖို႔<br />ေဟာဒီ့ေလာကႀကီး ကို ပိတ္ပစ္လိုက္ဖို႔ လိုမယ္<br />လြင့္ေနတဲ့ တိမ္ကေလးကို ခ်စ္တယ္<br />ပြင့္ေနတဲ့ ပန္းကေလးကို ခ်စ္တယ္<br />လြမ္းဖို႔အတြက္ဆို ငါ႔မွာ ဇ႐ွိတယ္<br />ငါ႔ကဗ်ာက ခုမွ ေလးဘက္တြားေနတုန္း<br />ဝင္သက္ နဲ ့ထြက္သက္က<br />သဟဇာတ မျဖစ္ရတဲ့ အခါ<br />မင္းကို သတိရျခင္းနဲ ့<br />ပဋိပကၡ မျဖစ္ေအာင္ ညွိရတယ္<br />စိတ္က<br />တသေဝမတိမ္း<br />မင္း႐ွိတဲ့ ဘက္ကို ယိမ္းတယ္<br />မင္းယူတဲ့ ဘက္ကို ညႊတ္တယ္<br />ေဟာင္းလြန္းေပမယ့္<br />သီခ်င္းေတြ အားလံုးေကာင္းလြန္းခဲ့တဲ့ အခါ<br />အခု ေဖ်ာ္ေျဖ ဖို ့အလွည့္က်သူကေတာ့<br />အစုန္ နဲ ့အဆန္ၾကား<br />မင္းနဲ ့မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ျခားနားခဲ့ရတဲ့<br />ငါပဲျဖစ္တယ္<br />မင္းကေတာင္ဘက္ေျပးခ်ိန္မွာ<br />ငါကေျမာက္ဘက္လိုက္မိခဲ့<br />( ယြန္းပိုးျဖဴရဲ ့)<br />အခုထက္ထိေတာ့ ငွက္ေတြပ်ံေနတုန္းပဲ<br />ဆိုလိုတာက<br />ၿဂိဳဟ္ျပာႀကီး ရဲ႕ တစ္ေနရာ<br />ဒီတစ္ခါ<br />ပိေတာက္ေတြ တစ္ကယ္ပြင့္မွာလား…..။ ။<br /><br />ညိဳထက္ညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-7001192538134124078?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/04/blog-post_07.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)3tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-7738948353346962994Tue, 01 Apr 2008 02:48:00 +00002008-04-01T09:50:12.508+07:00Poem<span style="font-family:Zawgyi-One;">အေတာမသတ္<br />ေမ့လို ျခင္းေတြက<br />ရင္ခြင္ထဲ ၿပိဳၿပိဳက်လာ<br />ပိေတာက္ဝါဝါ ပြင့္ခဲ့တာ<br />၄၆ ၾကိမ္ေတာင္ပ…။<br /><br />တစ္ခါတစ္ခါ<br />“ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ<br /> ပိေတာက္လမ္းဝယ္<br /> ေလွ်ာက္စမ္းခ်င္ပါတယ္…“ ေတးသြားနဲ ့<br />အေဆြးသမားၾကီး ျဖစ္လိုျဖစ္…<br /><br />ကံေကာင္းခ်င္ တဲ့အခါ မ်ားမေတာ့<br />“ကိုယ္ကခ်စ္ရတဲ့သူ<br /> မျဖစ္လိုပါျပီ“ ဆိုဆိုျပီး<br />ေလာကၾကီးကို တိုင္တည္…<br /><br />အထီးက်န္ခရီးေတြ ရွည္႐ွည္ေလွ်ာက္<br />ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ<br />အဲဒီ့ ပိေတာက္လမ္းထက္မွာေလ……။ ။<br /><br />ေ႐ႊဒါးေမာင္ေလးရည္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-7738948353346962994?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/04/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-5307833955658840354Fri, 28 Mar 2008 02:40:00 +00002008-03-30T00:21:07.607+07:00Political<font face="Zawgyi-One">သူငယ္ခ်င္းေရ.. မင္းရဲ႕ စာ နဲ႕ “မိုးမခ” က ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရတယ္ကြာ။ ဒါနဲ႕ ငါ အေတြးတခ်ိဳ႕ ၀င္လာတယ္။ နံပါတ္တစ္ အေရးႀကီးဆံုး အခ်က္ သူတို႕ရဲ႕ တပ္မေတာ္ထဲကို ၀င္ရျခင္း အေၾကာင္းတရားကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ေတာ့ ဘ၀တိုးတက္ေရးဆိုတဲ့ ဟာက အဓိက အက်ဆံုးျဖစ္တယ္ကြ။ ကြာ.. စစ္ဗိုလ္ေတြ လက္ညိဳးညႊန္ရာ ေရျဖစ္တဲ့ ေခတ္ကြာ။ ဘယ္သူမဆို စစ္ဗိုလ္ လုပ္ခ်င္တာ မဆန္းပါဘူး။ မင္းညီလဲ ဒါေၾကာင့္ပဲ ဗိုလ္ေလာင္း ေလွ်ာက္ခဲ့တာ မဟုတ္လား။ ဒါကိုအေျခခံၿပီး စဥ္းစားလိုက္ရင္ မင္းေျပာသလို ေသနတ္ေျပာင္းကို လွည့္ဖို႕ဆိုတာ ဘယ္လို ျဖစ္ႏိုင္ပါေတာ့မလဲ။ ငါ မင္းရဲ႕ ညီ နဲ႕ အလားတူ စစ္ဗိုလ္ေလးေတြရဲ႕ ေနရာမွာ ၀င္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္။ သူတို႕သာ မင္းကို ျပန္စာပို႕မယ္ဆိုရင္ ဒီလိုမ်ား ေျပာေလမလားပဲ.........<br /><br /><blockquote>အကို..... <br />အကို႕စာနဲ႕ “မိုးမခ” က ေဆာင္းပါးကို ညီေသခ်ာဖတ္ပါတယ္။ အခု အကို႕ကို ညီအကိုခ်င္းမို႕ စိတ္ထဲ ရွိတာ ေျပာျပပါမယ္။ ညီတို႕ႏိုင္ငံ ဆင္းရဲတာ သိပါတယ္။ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းေတြ ဘာေတြလုပ္ေနတယ္ ဘယ္လိုရူးေနတယ္ ဆိုတာ အကို႕ထက္ ညီပိုသိတာေပါ့။ ဒါေပမယ့္..အကို ႏိုင္ငံဆင္းရဲတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုပဲ အျပစ္တင္လို႕မရဘူး။ ဒီေလာက္ အဖက္ဖက္က ပိတ္ဆုိ႕ေနတာကိုလဲ ထည့္ေျပာအံုးေလ။ အကိုက သတိၱျပဖို႕ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီေျပာတယ္။ အကိုေျပာတဲ့ သတၱိမ်ိဳးျပလိုက္ရင္ အရင္ဆံုး ဒုကၡေရာက္မွာက ညီနဲ႕ ညီ့မိသားစု။ ေနာက္တခုက ဒီလိုလုပ္လို႕ ဘယ္သူေတြ တကယ္အက်ိဳးရွိမလဲ ျပန္စဥ္းစားရမယ္။ တိုင္းျပည္ခ်စ္တယ္လို႕ ပါးစပ္ကေအာ္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ေဒၚလာေတြ ဘဏ္စာရင္းထဲ ဘယ္ေလာက္ေရာက္လာပီလဲပဲ တြက္ေနတဲ့ လူမ်ိဳးေတြ အခြင့္အေရးယူသြားမွာမ်ိဳး အျဖစ္မခံႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ျမန္မာျပည္လူထု ကလဲ ျပတ္သားတဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္မႈမ်ိဳး မရွိရင္ မျဖစ္ဘူး အကို။ နည္းနည္းေလး လႊတ္ေပးလိုက္တာနဲ႕ ေခါင္းထျဖတ္ေတာ့တာပဲ။ ဘယ္ေလာက္ဆိုးရြား ရက္စက္လဲ ဆိုတာ အကို ၾကားျမင္ဖူးမွာပါ။ အခုေနာက္ဆံုး သံဃာေတာ္ေတြ ကိစၥ။ ျပည္ပ မီဒီယာေတြကိုႀကီးပဲ မယံုနဲ႕ အကို။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပစ္တယ္ ရိုက္တယ္ ဆိုတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သံဃာေတြကို မပစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒီကိစၥမွာ သကၤန္း ရံုထားတဲ့ လူေတြ ဒီလိုမ်ိဳးျဖစ္ေအာင္ အကြက္က်က် လံု႕ေဆာ္စီစဥ္ခဲ့တာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ပိုသိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေျဖရွင္းခဲ့တာ နည္းနည္း ျပင္းထန္ေကာင္းျပင္းထန္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လဲ ဘယ္လုပ္ခ်င္ပါ့မလဲ... ဒါေပမယ့္ ဒီလိုမွ မေျဖရွင္းရင္ ဒုတိယ 88 လိုမ်ိဳး မင္းမဲ့စရိုက္ေတြ ျဖစ္လာအံုးမွာ အေသအခ်ာပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္က် သံဃာေတြလဲ ဘာမွတတ္ႏိုင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ စစ္သားေတြရဲ႕ အဓိက အေရးႀကီးဆံုးက အမိန္႕နာခံတတ္မႈပဲ ဒါကို အရိုးစြဲေအာင္ လုပ္ထားတာ။ ေနာက္တခု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာမယ္ အကို။ <span style="font-weight: bold;">ကၽြန္ေတာ္တို႕က လူေတြထဲကမွ ေယာက္်ား၊ ေယာက္်ားေတြထဲကမွ စစ္သား၊ စစ္သားေတြထဲကမွ စစ္ဗိုလ္ေတြ။ </span>ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒီေနရာကို လြယ္လြယ္ကူကူ ေရာက္လာတာမဟုတ္ဘူး။ အသက္နဲ႕ရင္း ဆင္းရဲပင္ပန္းခံၿပီးမွ ရလာခဲ့တာ။ ဒီအတြက္ တုန္႕ျပန္မႈ တစ္ခုေတာ့ ရွိကိုရွိရမယ္။ အကိုလဲ ကိုယ့္ဘ၀ တိုးတက္ဖို႕အတြက္ ႏိုင္ငံျခားထြက္ခဲ့တာပဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံရဲ႕ ျဖစ္ေနတဲ့ ျပသနာေတြေပၚမွာ အခြင့္ေရးယူခဲ့တာပဲ။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အတၱႀကီးတယ္ ပံုစံမ်ိဳး မေျပာနဲ႕အကို။ ကၽြန္ေတာ့္တို႕ရဲ႕ ႏိုင္ငံခ်စ္တဲ့စိတ္က အကို႕ထက္ မနည္းဘူး။ ဒါကိုယံု။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံအတြက္လုပ္ေနပါတယ္။ အားလံုးအတြက္ေကာင္းမယ့္ ရွဥ့္လဲေလွ်ာက္သာ ပ်ားလဲစြဲသာ လမ္းစဥ္ကို လိုက္ေနပါတယ္။ အေျခခံ ဥပေဒ ၿပီးသြားရင္၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ၿပီးသြားရင္ အရပ္သားဘက္ကလဲ အုပ္ခ်ဳပ္မႈပိုင္းမွာ ပါ၀င္လာႏိုင္မယ္။ ႏိုင္ငံျခား ဖိအားေတြလဲ ေလ်ာ့ပါးသြားမယ္။ ႏိုင္ငံစီးပြားေရးလဲ ေခါင္းျပန္ေထာင္လာႏိုင္မယ္။ အကိုေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳးေတာ့ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာေပါ့။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ အကို မျဖစ္ႏိုင္တာႀကီးကို စိတ္ကူးမယဥ္ပဲ အားလံုးအတြက္ ေကာင္းမယ့္ လမ္းကို တူတူေလွ်ာက္ၾကပါစို႕။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အရင္လို ညီအကိုခ်င္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႕ ႏိုင္ငံအက်ိဳး ကိုယ့္အက်ိဳး တူတူ သယ္ပိုးၾကပါစို႕။ <br />ညီေလး <br />စစ္မင္းသား</blockquote><br /><br />ကဲ.. သူငယ္ခ်င္းေရ ငါကေတာ့ ငါ့အေတြးအထင္ကို ေရးလိုက္တာပါ။ တကယ္တန္း ေျပာရရင္ ႏိုင္ငံျခား ပညာေတာ္သင္ ေရာက္ေနတဲ့ စစ္ဗိုလ္ေတြရယ္၊ မီဒီယာေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ဖို႕ သီးသန္႕ ဖြဲ႕စည္းထားမယ့္ စစ္ဗိုလ္ အသိုင္းအ၀ိုင္းကလြဲလို႕ မင္းတို႕ ငါတို႕ရဲ႕ စာေတြကို ဘယ္ စစ္ဗိုလ္ စစ္သားမွ ဖတ္ဖို႕ အခြင့္ရမယ္ ဖတ္ခ်င္လိမ့္မယ္လို႕ မထင္ပါဘူး။ မင္း ေတြးေတာဆင္ျခင္ၾကည့္ဖို႕ပါ...။<br />ေမာင္သႀကၤန္<br /><br /></font><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-5307833955658840354?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_28.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-8828458688151431108Thu, 27 Mar 2008 10:29:00 +00002008-03-27T17:42:20.102+07:00Political<span style="font-family:Zawgyi-One;">ညီေလးနဲ ့မေတြ ့တာလည္း ဘာလိုလိုနဲ ့ႏွစ္ႏွစ္ျပည့္ ေတာ့မယ္။ ညီေလးေကာ အခု ေမွာ္ဘီ မွာပဲလား။ မင္းဇနီး နဲ ့အစ္ကို ့တူေလးေကာ…ေနေကာင္းၾကရဲ ့လား။ တျခားေတာ့မဟုတ္ပါဘူး ညီေလးေရ၊ မိုးမခထဲက “စစ္သားပဲက်န္ေတာ့တယ္“ ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါးေလးကိုဖတ္ျပီး ညီေလးဆီ ဒီစာေရးလိုက္တာပါ။ ေဆာင္းပါးအႏွစ္ခ်ဳပ္ကေတာ့ကြာ…အစ္ကိုတို ့ျမန္မာျပည္ႀကီးအျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ဖို ့ညီေလးတို ့စစ္သားေတြကပဲ ကယ္တင္ႏိုင္ေတာ့မယ့္အေၾကာင္းေရးထားတာပါ။ အစ္ကိုတို ့ျပည္သူေတြ ဘဝဘယ္လိုဆို တာေတာ့ ငါ႔ညီလည္းသိျပီး ပဲကြာ။ အစ္ကို ဘာမွ အက်ယ္ခ်ဲ ့ေရးေနစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ကဲကြာ…တစ္ျခားမၾကည့္ပါနဲ႕။ မင္းနဲ႕ကိုယ့္ရဲ ့အဖြား… ညတိုင္းမီးမလာဘဲ ေမွာင္ၾကီးမည္းၾကီး ထဲမွာ တစ္ေယာက္ထဲ ထိုင္ေနရတာ။ တကၠစီဖိုး လည္းမတတ္ႏိုင္ ၊ ဘတ္စ္ကားလဲ တိုးမစီးႏိုင္လို အရင္လိုေတာင္ ျမိဳ့ထဲ မၾကာမၾကာမလာႏိုင္ေတာ့တာ ။ေရးေနရ ရင္ေတာ့ဆံုးမွာမဟုတ္ေတာ့ဘူးကြာ။ ဒီလိုပါ….အစ္ကိုေျပာခ်င္တာက ငါ႔ ညီတို ့တပ္ထဲမွာ ရွိတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ စစ္ဗိုလ္ေတြ အားလံုး သတၱိေမြး ဖို ့အခ်ိန္ေရာက္ျပီ ဆိုတဲ့အေၾကာင္းပါ။ ဘာအတြက္ သတၱိေမြးရမွာလဲ ။ အတိုဆံုး ေျဖရရင္ ျပည္သူေတြအတြက္ပါ။ ျပည္သူေတြဆို တဲ့ေနရာမွာ အစ္ကိုတို ့မင္းတို ့ရဲ ့အမ်ိဳးအေဆြ ေတြလည္းပါတယ္။မင္းမိသားစုလည္းပါတယ္ေနာ္။ ညီေလးေရ၊ မင္းပဲ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ပါဦးကြာ ။မင္းတို ့ကိုယ္တို ့ငယ္ငယ္က အိမ္ကိုဆြမ္းခံ ၾကြလာတဲ့ ဦးဇင္းေတြကို ။ ကိုယ္တို ့ညီအစ္ကိုေတြကို ဗုဒၶဘာသာအေျခခံေတြ သင္ျပေပးခဲ့တာ ၊ အဖြားနဲ ့ကိုယ္တို ့မင္းတို ့ဦးဇင္းေတြကို ရိုရိုေသေသဆြမ္းေန ့စဥ္ကပ္ခဲ့ ၾကတာ …ဒါေတြ ညီေလးသတိရဦး မွာပါ။ </span><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကဲ အခုေတာ့ကြာ…မင္းတို ့ကိုယ္တို ့ဟိုး ဘိုးစဥ္ေဘာင္ဆက္ထဲက ကိုးကြယ္ခဲ့တဲ့ သံဃာေတာ္ေတြ ကို ညီေလးတို ့တပ္မေတာ္ၾကီးကပဲ ရက္ရက္စက္စက္ ရိုက္ႏွက္သတ္ျဖတ္ခဲ့ျပီ ။ ၁၈ ရက္ေန ့သံဃာေတာ္ေတြ စၾကြခ်ီ ကတည္းက အစ္ကိုတို ့ျပည္သူေတြ မ်က္ရည္မဆည္ ႏိုင္ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ တို ့ကိုဘုန္းဘုန္းေတြကယ္ျပီ ဆိုျပီး။ အစ္ကို စိတ္ထဲမွာလဲကြာ… စိတ္ကူးယဥ္ဆန္တယ္ပဲ ေျပာေျပာေပါ့ေလ။ သံဃာေတာ္ေတြကိုေတာ့ ရက္ရက္စက္စက္မလုပ္ေလာက္ပါဘူးေပါ့ေလ…ေမွ်ာ္လင့္မိခဲ့တယ္။ အထင္နဲ ့အျမင္ ပါစင္ေအာင္လြဲတာပါပဲ ညီေလးေရ။ မင္းတစ္ေယာက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ ႏွိမ္နင္းတဲ့ တပ္စုတပ္ဖြဲ ့ေတြမွာ တာဝန္မက်ခဲ့ ဘူးေပါ့။တာဝန္က် ခဲ့ရင္ေကာ… ညီေလးဘာလုပ္မလဲ….ညီေလးအေျဖရ ခက္ေနေတာ့မယ္ဆိုတာ အစ္ကိုသိပါတယ္ကြာ ။ကဲပါေလ၊ အစ္ကိုလိုရင္း ပဲေျပာပါ႔မယ္။ အခု အစ္ကိုတို ့ျပည္သူျပည္သား တစ္ရပ္လံုး ဒီစစ္ ဖက္ဆစ္စနစ္ၾကီး ကိုဆန္ ့က်င္ေနတယ္။ ေျမေပၚ ေျမေအာက္ ပံုသဏၭာန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး နဲ ့ေပါ့ေလ။ ညီေလးလည္းသိျပီး သားပဲေလ…ဒါေတြ…ကဲ ေျမေပၚအေနနဲ ့လူထုအံုၾကြ ေတာ့ ရက္ရက္စက္စက္ ဂ်ီသရီး နဲ ့ပစ္သတ္တယ္။ ေခါင္းေဆာင္ေတြကို နလံမထူ ႏိုင္ေအာင္ ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြခ်တယ္။ ဒါဆို လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရး အေန နဲ ့ေကာ….အစ္ကိုဝန္ခံပါတယ္…အစ္ကို တို ့မေအာင္ျမင္ဘူး။ ဘာလို ့လဲ။ ရွင္းရွင္းေလးပဲ ညီေလးရာ။ အင္အားအဆမတန္ကြာေနလို ့ေပါ႔ ။ ညီေလးတို ့ရဲ ့တိုက္ရည္ခိုက္ရည္ ေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးေနာ္။ ညီေလး ယွဥ္ ၾကည့္ပါ။ညီေလးတို ့ဘက္မွာ အင္အား ၄ သိန္းရွိ တဲ့ ၊ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခု လံုးကိုခ်ဳပ္ကိုင္ထားတဲ့ တပ္မေတာ္ၾကီး၊ လက္နက္ဆိုတာလည္းေျပာစရာမရွိ ၊ ေငြေၾကးအတြက္လည္း ပူစရာမလို။ အစ္ကိုတို ့တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္တဲ့ ျပည္တြင္းစစ္မွာ ေတာင္မွ ညီေလးတို ့ ေလယာဥ္ေတြထုတ္သံုး ခဲ့ျပီပဲ ညီေလးရာ။ အစ္ကိုတို ့ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ျပီး ႏိုင္ေအာင္ တိုက္ႏိုင္ေတာ့မလဲ။ ရွင္းရွင္း ေျပာရရင္ ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ နိုင္တာဆိုလို ့လည္း အစ္ကိုတို ့ျပည္သူလူထုပဲ ရွိေတာ့တာ ပဲေလ။ ၂၀၀၁ ႏွစ္ဦးေလာက္တုန္းက ျဖစ္တဲ့ ထိုင္းနဲ ့နယ္စပ္ျပႆနာ မွာ တို ့ျမန္မာ့တပ္မေတာ္ၾကီး အလဲအကြဲ ရႈံး သြားရတာ ညီေလးလည္း သိသင့္သေလာက္သိမွာ ေပါ႔။ အဲဒီတုန္းကညီေလး ဗိုလ္သင္တန္းတက္တုန္းျဖစ္ လိမ့္မယ္။ ဗိုလ္တင္ဦး ကဘန္ေကာက္ကိုတစ္ရက္ထဲနဲ ့သိမ္းပစ္မယ္လို ့ၾကံဳးဝါးတဲ့အခ်ိန္ေပါ႔။ အစ္ကို ေတာင္ေတြးမိခဲ့ပါ ေသးတယ္။ ေလယာဥ္မရွိဘဲနဲ ့ဘယ့္ႏွယ္လုပ္ျပီးမ်ား စစ္ပြဲ ကိုႏိုင္ေအာင္တိုက္မလဲ ဆိုတာပါ။ စစ္ပြဲ ဆိုတာ ေရႊမ်ားမ်ား ရွိတဲ့သူက ႏိုင္တာပဲတဲ့… စကားပံုလည္းရွိသားပဲကြာ….ကဲ…အဲဒီေတာ့ အစ္ကိုတို ့ျပည္သူလူထုေမွ်ာ္စရာ ဘာက်န္ေသးလဲ။ လူထုတိုက္ပြဲ ဆင္ေတာ့ ဂ်ီသရီးစာမိ ၊ လက္နက္ကိုင္တိုက္ေတာ့လည္း အားမမွ် နဲ ့။ ဒါ႔ေၾကာင့္ပဲ သားသံုးသား ဆိုတဲ့ စကားေပၚ လာတာေပါ႔ကြာ။ ညီေလးတို႔ေသနတ္ေျပာင္းေတြ အာဏာရွင္ ေတြဘက္ျပန္လွည့္ မွပဲ အစ္ကိုတို ့လြတ္ေျမာက္ႏိုင္ေတာ့မယ္။ ဒီတစ္လမ္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ ဒါ႔ေၾကာင့္ ပဲ ညီေလးတို ့သတၱိေမြး ဖို ့အခ်ိန္ေရာက္ျပီ လို ့အစ္ကို ေျပာရတာပါ ။ အစ္ကို ့တစ္ေယာက္ထဲအတြက္ ေျပာတာလည္းမဟုတ္ဘူး ။ မင္းအတြက္လည္း ထပ္တူထပ္မွ် ပါတယ္။ မင္းရဲ ့သား အစ္ကို ့တူေလးအတြက္လည္း ထပ္တူထပ္မွ်ပါတယ္။ အစ္ကိုတို ့ျပည္သူေတြ ဘက္ကေတာ့ အၾကိမ္ၾကိမ္ သတၱိျပ ခဲ့ ျပီး ျပီ။ ေနာက္လည္း ျပေနဦးမွာ ပဲ ။ အဲဒီေတာ့ အားလံုးအတြက္ ဇာတ္သိမ္းေလး လွသြားေအာင္ ညီေလးတို႔လည္း သတၱိျပ ၾကပါေတာ့ လို ့အစ္ကိုအေလးအနက္ ေတာင္းဆိုလိုက္ပါတယ္။ တို ့တစ္ေတြအားလံုး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ နဲ ့ဇာတ္ေပါင္းခ်င္လွ ပါျပီကြာ ။ ဒါပါပဲ…<br /><br />မင္းနဲ ့တကြ မင္းမိသားစုအားလံုး က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ<br /><br />မင္းရဲ ့အစ္ကို<br /><br />ေနထက္ႏိုင္<br /><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-8828458688151431108?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_27.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-8024798088409066207Sun, 23 Mar 2008 10:32:00 +00002008-03-24T18:57:47.799+07:00<span style="font-family:Zawgyi-One;">လိပ္ျပာ၏ရန္၊ ပိတုန္းလွန္လည္း<o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းမာလ္တို႔တြက္ မဟုတ္ခဲ႔။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">က်ားအႏၲရာယ္၊ မုဆိုးကယ္လည္း<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားငယ္တို႔တြက္ မဟုတ္ခဲ႔။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပိတုန္း လိပ္ျပာ၊ လွည္႔ကြက္ရွာျပီ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ပန္းမာလာတို႔ ညီညြတ္ၾက။<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">မုဆိုးနွင္႔ က်ား၊ ဥာဏ္ကစားျပီ<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">သားငယ္တို႔လည္း ညီညြတ္ၾက။<o:p></o:p></span></p><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">(ဆရာၾကီး) တင္မိုး<o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal"><span style="font-family:Zawgyi-One;">-ေလွတစင္းႏွင္႔သီခ်င္းသည္ (တတိယအၾကိမ္ ၁၉၇၂) သန္းေဌးစာေပ၊ရန္ကုန္ျမိဳ႔</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-8024798088409066207?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_23.htmlnoreply@blogger.com (Kyaw Moe Nyan)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-116719512366840548Fri, 21 Mar 2008 04:11:00 +00002008-03-21T11:11:47.266+07:00Wordpress<span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">WordPress </span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">အတြက္ </span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">Free Hosting </span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">ခပ္ေကာင္းေကာင္းေလး ရွာေနတာ ၾကာပါၿပီ။ အခုလို သံုးေနက်</span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"> </span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">byethost (iblogger.org) </span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">ကလဲ ေႏွးလိုက္ ပ်က္လိုက္ ျဖစ္ေနေတာ့ အရင္က လုပ္ထားတာေလးကို</span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"> </span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">ဖုန္ခါၿပီး </span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">ads , banner </span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">ေတြ မပါတဲ့ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ </span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">free hosting 5 </span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">ခုကို စမ္းၾကည့္ခဲ့ပါတယ္။</span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><o:p></o:p></span><br /><br /><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span id="more-18"></span><br /><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><a href="http://000webhost.com/"><span>http://000webhost.com</span></a></span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><o:p></o:p></span><br /></p><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><a href="http://freehostia.com/"><span>http://freehostia.com</span></a></span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><o:p></o:p></span></p><br /><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><a href="http://byethost.com/"><span>http://byethost.com</span></a></span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><o:p></o:p></span></p><br /><p class="MsoNormal" style="line-height: normal;"><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><a href="http://agilityhoster.com/"><span>http://agilityhoster.com</span></a></span><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><o:p></o:p></span></p><br /><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"><a href="http://hostsnake.com/"><span>http://hostsnake.com</span></a></span><br /><br /><span style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';"></span><span lang="MY" style="font-family:'Zawgyi-One','sans-serif';">အျပည့္အစံုကို <a href="http://mmwordpress.com/">http://mmwordpress.com</a> တြင္ဖတ္ရႈႏိုင္ပါတယ္။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-116719512366840548?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/best-free-hosting-for-wp.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-8383947200905251823Wed, 19 Mar 2008 17:22:00 +00002008-03-20T09:28:41.395+07:00WordpressSMSY<span style="font-family: Zawgyi-One;">ေ၀ါ့ပရက္စ္စာ မိတ္ေဆြတို႕ေရ.. ရန္ကုန္မွာ အိုင္ဘေလာ့ဂ္ဂါ သံုးရတာ ဘယ္လိုေနလဲေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ့္ဆီမွာေတာ့ ေႏွးလိုက္တာမွ မတရား။ ဆာဗာကလဲ မၾကာမၾကာ ေဒါင္းၿပီး အစြမ္းျပတတ္ေသးတယ္။ ေတာ္ေတာ္စိတ္ပ်က္ေနၿပီ၊ ကိုသႀကၤန္ႀကီး စတဲ့ ဇတ္လမ္းေလ လို႕အျပစ္တင္ရင္လဲ ခံရေတာ့မွာပဲ ဟီး...။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မၾကာခင္မွာ အျခား ဟို႕စ္တင္း ကိုေျပာင္းေျပးေတာ့မယ္ဗ်ိဳ႕။ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဖရီးဟို႕စ္တင္း ခပ္ေကာင္းေကာင္းေတြကို လိုက္ရွာေနတယ္။ ေတြ႕ထားတာရွိရင္လဲ လက္တို႕ၾကပါ။ စမ္းလို႕ ေတြ႕တာေလးေတြကို mmWordPress.com မွာ တင္ထားမယ္။ လမ္းႀကံဳရင္လဲ ၀င္လည္ၾကပါဦး။ :)<br /><br />စာႂကြင္း။ ။ အခုသံုးေတာ့ ျမန္ေနသလိုပဲ မွားပါတယ္... ။ <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-8383947200905251823?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_20.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-5002996532612229686Mon, 17 Mar 2008 08:16:00 +00002008-03-17T15:19:18.372+07:00Poem<span style="font-family:Zawgyi-One;"><span style="font-size:+0;"></span><span style="font-family:Zawgyi-One;"></span>အိပ္မက္ထဲမွာ<br />ေငြမိုးေလး ႐ြာေနတယ္<br /><br />ႏိုးလာေတာ့ တစ္ကယ္ပဲ<br />ေငြမိုးေလး ႐ြာေနတယ္ ။ ။<br /><br />ခင္ဝမ္း<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-5002996532612229686?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_17.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-5993186131660771459Wed, 12 Mar 2008 02:07:00 +00002008-03-12T09:10:51.344+07:00Poem<span style="font-family:Zawgyi-One;">ၾကယ္ေတြဆီ ေရာက္ဖို႔ဆို<br />အျမင့္ဆံုး ပ်ံဖို႔လိုမယ္<br />သူငယ္ခ်င္းေရ<br />တို႔အခု ျပန္ၾက စို႔….။<br /><br />calculator ကိုင္တဲ့လက္ဟာ<br />လိုအပ္ရင္အလံေတာ္ကိုကိုင္ရမယ္<br />သူငယ္ခ်င္းေရ<br />တို႔အခု ထြက္ၾကစို႔….။<br /><br />ယံုၾကည္ခ်က္နဲ႔<br />႐ႈတဲ့အသက္မွ<br />အရသာ႐ွိတယ္ဆိုတာ<br />မင္းကိုယ္ေတြ႔ပဲမဟုတ္လား<br />တို႔အခု ပ်ံၾကစို႔….။<br /><br />ေက်ာင္းနံရံတစ္ဝိုက္<br />ေဒါင္းအလံျပန္စိုက္မယ္<br />ညီငယ္ ၊ ႏွမငယ္<br />သားငယ္ သမီးငယ္<br />တို႔ခ်စ္တဲ့ သူေတြအတြက္<br />လႈိင္သာယာကို တို႔ျငင္းတယ္<br />ေမွာ္ဇာကို တို႔ျငင္းတယ္<br />တာဝကို တို႔ျငင္းတယ္<br />ေ႐ႊျပည္သာကို တို႔ုျငင္းတယ္<br />တို႔အခု ထြက္ၾကစို႔….။<br /><br />လႈိင္းအလ်ားအျပည့္နဲ႔<br />အတိုင္းသားတို႔ျပန္ၾကားရလိမ့္မယ္<br />ငါကအေရးေတာ္ပံုလို႔တိုင္ရင္<br />မင္းကေအာင္ရမည္လို႔ေႀကြးေၾကာ္မယ္<br />သပိတ္ဆိုတာတို႔အတြက္<br />ေမွာက္တဲ့ဘက္မွာပဲ႐ွိတယ္<br />ျပည္သူေတြတီးတဲ့<br />အခ်ိဳဆံုးသံစဥ္<br />တို႔နားဆင္မယ္<br />အတိုင္အေဖာက္ညီမယ္<br />အခ်ိတ္အဆက္မိမယ္<br />အသံပါတယ္<br />အသက္ပါတယ္<br />ေလးကိုင္းကိုေကြးမယ္<br />ေလးညိွဳ႕ကိုတင္မယ္<br />ဝန္ကိုထမ္းမယ္<br />ဓားကိုထုတ္မယ္<br /></span><br /><br /><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အေမွာင္ကိုခြင္းမယ္<br />အလင္းကိုေဆာင္မယ္<br />ကန္သင္းကို႐ွင္းမယ္<br />ခလုတ္ကိုဖယ္မယ္<br />ေဒါင္းအလံကို<br />တို႔အျမင့္ဆံုး လႊင့္တင္မယ္<br />ေအာင္ပြဲကို<br />တိုက္ပြဲနဲ႔ယူမယ္<br />အုတ္တစ္ခ်ပ္ကေန<br />ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕ကိုတည္မယ္<br />သဲတစ္ပြင့္ကေန<br />သဲေသာင္ျပင္ကိုဖန္ဆင္းမယ္<br />တိုင္ၾကီး ၁၈ တိုင္ကို<br />ႏွလံုးသားေပၚစိုက္မယ္<br />သမဂၢကို<br />ႏွလံုးသားေပၚေဆာက္မယ္<br />အဓိပတိလမ္းကို<br />ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ခင္းမယ္<br />ျပီးရင္<br />ရဲေဘာ္ေတြနာမည္ ထြင္းမယ္<br />မယိုင္မ႐ြဲ႕ဘူး<br />မတိမ္းမေစာင္းဘူး<br />ျပည္သူ႔ရင္မွာ<br />ႏွင္းဆီပြင့္မယ္<br />ျပည္သူ႔ႏွလံုး<br />တို႔သိမ္းၾကံဳးမယ္<br />စြယ္ေတာ္လမ္းေပၚ<br />တို႔ျပန္ေလွ်ာက္မယ္<br />ကံ့ေကာ္ရိပ္မွာ<br />တို႔ေခြ်းသိပ္မယ္<br />အေရမေပ်ာ္ဘူး<br />အေရာင္မေျပာင္းဘူး<br />ႏွလံုးကခုန္ေနသမွ်<br />ဧရာဝတီက ကိုယ္ထဲစီးဆင္းလိမ့္မယ္<br />ဇီဝဇိုး ငွက္ေတြလို<br />တို႔ျပည္ကို တို႔တည္မယ္<br />လက္ရည္တစ္ျပင္တည္း<br />တို႔ေ႐ွးကထက္ပိုခ်စ္မယ္<br />ဓားေတာင္ကိုေက်ာ္မယ္<br />မီးပင္လယ္ကိုျဖတ္မယ္<br />မင္းအေတာင္<br />ေညာင္းခြင့္ငါမေပးဘူး<br />ငါ႔သက္မ<br />ခ်ခြင့္မင္းမေပးနဲ႔<br />တို႔အိမ္ကို ျပန္ရမယ္<br />သူငယ္ခ်င္းေရ<br />တို႔အခု ပ်ံၾကစို႔<br />ဒီအခ်ိန္ဆို<br />ရဲေဘာ္ဝိညာဥ္ေတြက<br />သာဓုေခၚဖို႔ တို႔ကိုေမွ်ာ္ေနေရာေပါ႔ ။ ။<br /><br /><br />မတ္လ၁၃ရက္ေန႔တြင္က်ေရာက္ေသာျမန္မာႏိုင္ငံလူ ့အခြင့္အေရးေန႔ သို႔မဟုတ္ ဖုန္းေမာ္ေန႔သို႔<br /><br />ညိဳထက္ညိဳ<br /><br />“ေက်ာင္းနံရံတစ္ဝိုက္<br />ေဒါင္းအလံျပန္စိုက္မယ္“ စာသားကို ကိုမင္းကိုႏိုင္၏ ကဗ်ာမွ ယူငင္သံုးစြဲပါသည္။ခြင့္ျပဳခ်က္မေတာင္းခံႏိုင္သည္ကိုနားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးပါရန္ ။ ။<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-5993186131660771459?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_12.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)2tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-395900719402310678Mon, 10 Mar 2008 03:59:00 +00002008-03-10T11:00:41.993+07:00MemoriesMyself<span style="font-family:Zawgyi-One;">ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ စေသာက္တာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ မထိုင္တတ္လို႕ဆို အံၾသၾကမလားပဲ။ ၉၃ ေလာက္တုန္းကေပါ့... ရွိသမွ် သူငယ္ခ်င္းေတြက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ သံမိႈႏွက္ ထားသလို ထိုင္၊ ေလပန္း။ အုပ္စုတြင္း ျပန္ေရာက္ခါစ ကၽြန္ေတာ္က ဘာမွ မသိ၊မတတ္။ သူတို႕နဲ႕ ကီး ညီေအာင္ ဘယ္လိုညွိရမွန္းလဲ မသိ။ သူတို႕လို လက္ဖက္ရည္ တစ္ခြက္နဲ႕ အခ်ိန္ ၂-၃ နာရီ ကုန္ေအာင္လဲ မထိုင္တတ္။ ဒီေကာင္ေတြနဲ႕ မေပါင္းျပန္လဲ ေပါင္းစရာမရွိေတာ့ ေခြးေျခ ေသးေသးေလးမွာ ဖင္က်ိန္းေအာင္ ထိုင္ၿပီး စိတ္ညစ္ လိုက္ရတာ။ ဒါနဲ႕ ဒီလိုေတာ့ မျဖစ္ေခ်ဘူး၊ နည္းလမ္း ရွာမွပဲ ဆိုၿပီး သူတို႕ကို လိုက္ၾကည့္ေတာ့ အမယ္ ေမာင္မင္းႀကီးသားေတြက အၾကမ္းေလးေမာ့လိုက္၊ ေလပန္းလိုက္၊ ေဆးလိပ္ေလးဖြာလိုက္၊ ေလပန္းလိုက္နဲ႕ တယ္ဟုတ္ေနၾကတာကိုး။ ကဲ.. ငါလိုေနတာ ေဆးလိပ္ေသာက္တာပဲ။ ေျပာစရာစကား မရွိလဲ ေဆးလိပ္ေလး ဖြာေနရင္ ဟုတ္ေနတာပဲ ဆိုၿပီး “မင္းတို႕က ပိုက္ဆံကို မီးရိႈ႕ၿပီး ေရာဂါေတြကို ရႈသြင္းေနၾကတာပဲ” ေျပာခဲ့ဖူးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္နဲ႕ စၿပီး မိတ္ဆက္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ <br />အဲဒီအခ်ိန္က ရန္ကုန္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေတြမွာ မာဘိုရို၊ 555၊ လပ္ကီး၊ ဒန္းေဟးလ္ ႀကိဳက္တာေသာက္ အကုန္ရွိတယ္။ အခုလို ရွတတ လန္ဒန္နဲ႕ ခပ္ည့ံညံ့ ဗီးဂပ္စ္ ပဲ ရွိတာ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ျမင္းစီးၿပီး ေၾကာ္ျငာတဲ့ မာဘိုရိုေလးနဲ႕ဆို မိုက္မယ္။ တလိပ္မွ ၅က်ပ္တည္းရယ္။ ဒီေကာင္ေတြကို လုိက္တုတယ္ မျဖစ္ရေအာင္ တစ္ေယာက္တည္း ႀကိတ္စမ္းမွ :P ။ ပထမ တစ္ဖြာ.. အားရပါးရ ရိႈက္။ အားပါး ေခ်ာင္းေတြ အဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးၿပီး ခံရခက္လိုက္တာ။ ေနာက္တစ္ဖြာ.. အရမ္း မရိႈက္ရဲေတာ့ဖူး ေျဖးေျဖး ေျဖးေျဖး။ အဲ.. အေတာ္ဟုတ္လာၿပီ :) ။ တစ္လိပ္ ကုန္ခါနီးေတာ့ ေခါင္းေတြမူးၿပီး ခံရခက္လိုက္တာ အရက္မူးတာမွ ေတာ္ေသးတယ္။ ဒီလို မဟုတ္ကဟုတ္က အေတြးေတြနဲ႕ ေဆးလိပ္ ေသာက္တတ္ခဲ့ပါေတာ့တယ္။ ေအာ္.. က်န္ေသးတယ္ ဒီေကာင္ေတြ ေသာက္တဲ့ လက္ဖက္ရည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွ ေသာက္လို႕မရ (ခၽြဲတဲတဲနဲ႕) အေအးေသာက္ေတာ့လဲ ကေလးလိုလိုနဲ႕ ျဖစ္ေခ်ဘူး။ နက္စ္ေအာ တဲ့ ခ်ိဳခ်ဥ္ခါးေလး မိုက္တယ္။ နက္စ္ေအာ ပါ စြဲခဲ့ရေသးတယ္ :P ။ <br />ေဘာ္ဒါေတြထဲမွာ ေဆးလိပ္ေသာက္ သက္တန္းအႏုဆံုး ျဖစ္ေပမဲ့ အခ်ိန္တို အတြင္းမွာ အရည္အခ်င္းက စကားေျပာလာပါေတာ့တယ္။ ေသာက္ႏံႈး အားလံုးကိုေက်ာ္ျဖတ္ၿပီး ပထမ တရက္ ၄-၅ လိပ္ကေန၊ ၁၀လိပ္ေက်ာ္၊ ေနာက္ပိုင္း တစ္ရက္တစ္ဗူး၊ ေနာက္ဆံုး တစ္ရက္ တစ္ဗူးခြဲအထိ ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ တစြတ္စြတ္နဲ႕ ေသာက္ေနေတာ့ ေဆးလိပ္ဆာတယ္ ဆိုတာေတာင္ မရွိေတာ့ဘူး။ ဆာခ်ိန္မွ မရပဲကိုး။ သက္တမ္းအေတာ္ရင့္လာေတာ့ ဆိုးက်ိဳးေတြ စၿပီေလ။ အသက္ရႈကမ၀ ရင္ေခါင္းထဲမွာတဂြီးဂြီးနဲ႕ ဘာလုပ္လုပ္ အရမ္းေမာ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ လည္ေခ်ာင္းေျခာက္တာပဲ မနက္ထ လာရင္ ဘာမွ မ်ိဳလို႕မရဘူး။ ေရေလးနဲ႕ ေမွ်ာေမွ်ာခ်ရတယ္။ ေခ်ာင္းတစ္ခါဆိုးရင္လဲ မေပ်ာက္ေတာ့ဘူး တစ္လနည္းပါးေလာက္ထိ ၾကာတတ္တယ္။ ေျပာရအံုးမယ္ ေဆးလိပ္အရမ္းေသာက္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အဖိုးဆံုးခါနီးတုန္းက အေတာ္ခံရတာ။ အဆုတ္ေရာင္၊ ႏွလံုးႀကီးၿပီး ေလၿပြန္ကို ညွပ္ထားလို႕တဲ့ အသက္ရႈလို႕မရ တစ္ညလံုး ငုတ္တုတ္၊ ခံရလြန္းလို႕ တကိုယ္လံုးကို တုန္ေနတာပဲ။ ဒီလိုျမင္ရ ေတြ႕ေနရလဲ ကိုသႀကၤန္တို႕ကေတာ့ မေၾကာက္ပါင္ ရႊီရႊီပဲ ေအးေဆး။ <br />ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္နဲ႕ပါတ္သက္ၿပီး ယဥ္ေက်းမႈေလး တစ္ခုေတာ့ ထားတယ္။ ကေလးေတြနားမွာဆို ဘယ္ေတာ့မွ မေသာက္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တဲ့ အနားမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က နံတဲ့ပံုမ်ိဳး လုပ္ျပရင္ အျခားေနရာ ခ်က္ခ်င္း ေျပာင္းေသာက္တယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္ေပမဲ့ က်န္းမာေရးအတြက္မွ မေကာင္းပဲ၊ သူတပါးပါ ထပ္ထိခိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဘယ္လိုေကာင္းပါ့ေတာ့မလဲ။ ေဆးလိပ္ေသာက္ခဲ့တဲ့ ၁၅ႏွစ္ နီးပါးသက္တမ္း တေလွ်ာက္မွာ ျဖတ္ဖို႕စဥ္းစားခဲ့တာေတာ့ မေရတြတ္ႏိုင္ေအာင္ပါ။ တကယ္တန္း လက္ေတြ႕ ႀကိဳးစားခဲ့တာေတာ့ ၂ခါပဲ ရွိတယ္။ ပထမအခါတုန္းက ၂ရက္ေတာင္ မျပည့္ဘူး။ ဒုတိယအခါမွာေတာ့ တကယ္ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ရဘူးဗ်၊ ၄ရက္ပဲ ခံတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကိုက ေပ်ာ့တယ္ပဲ ေျပာရမယ္။ ဒီတခါ တတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ႀကိဳးစားအံုးမယ္။ ( လိမ္ထားတာလူမိသြားလို႕ :P ) ကဲကဲ..ေဘာ္ေဘာ္တို႕ေရ ေကာ္မန္႕ေလးေတြခ်ၿပီး အားေပးၾကပါအံုး :D<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-395900719402310678?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_10.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)3tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-3713969359121783995Sat, 08 Mar 2008 03:44:00 +00002008-03-08T10:45:45.016+07:00Poem<span style="font-family:Zawgyi-One;">ေဟာဒီလို ရင္ေခါင္းထဲအျပည့္ ႐ႈိက္သြင္းမိေတာ့<br />မင္းဓာတ္ပံုေၾကာင့္ ငါ႔မွာမူးယစ္သြား<br />တံဆိပ္ေျပာင္းရင္ ေခ်ာင္းဆိုးတတ္တယ္<br />စီးကရက္အသစ္ေတြ မေသာက္ခ်င္ဘူး ။ ။<br /><br />ေနထက္ညိဳ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-3713969359121783995?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_08.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-3454138422586295151Wed, 05 Mar 2008 02:13:00 +00002008-03-05T09:14:49.331+07:00Joke<span style="font-family:Zawgyi-One;">လူသံုးေယာက္ ေတာအုပ္တစ္ခုအတြင္းတြင္ လမ္းေပ်ာက္ေနရာမွ လူသားစား လူရိုင္းမ်ား၏ ဖမ္းဆီးျခင္းကို ခံလိုက္ရသည္။ ေခါင္းေဆာင္ လူရိုင္းႀကီးက ေနာက္ဆံုး အခြင့္အေရးေပးသည္။ ေတာထဲတြင္ ရွိေသာ သစ္သီး မ်ားအနက္မွ ႀကိဳက္ရာ သစ္သီး ၁၀လံုးကို အျမန္ဆံုး ယူလာရန္ အမိန္႕ေပးသည္။ သံုးေယာက္လံုး အျမန္ထြက္သြားၾကသည္။ ပထမလူ ျပန္ေရာက္လာျပီး လူရိုင္းေခါင္းေဆာင္ကို ေျပာသည္။<br />ကြ်န္ေတာ္ပန္းသီးဆယ္လံုးယူလာပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္သြားလုိ့ရျပီလားခင္ဗ်ာ…..<br />ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက ေခါင္းခါျပီးဆက္ေျပာသည္။<br />မရဘူး။ မင္းယူလာသမွ် ပန္းသီးဆယ္လံုးလံုးကို မင္းဖင္ထဲကိုသြတ္ထည့္ရမယ္။ မငိုရဘူး။ မရီရဘူး။ မမဲ့ရဘူး။ မေအာ္ရဘူး၊ မ်က္ႏွာပ်က္တာနဲ့ သတ္စားတာခံရမယ္…<br />ပထမလူ ၾကိဳးစားထည့္ၾကည့္သည္၊ ပထမဆံုး ပန္းသီးတစ္လံုး ၀င္သြားသည္၊ သို့ေသာ္ ေနာက္တစ္လံုး အေရာက္တြင္ နာလြန္းသျဖင့္ ေအာ္မိရာ သတ္စားခံလိုက္ရသည္၊<br />ဒုတိယလူ ျပန္ေရာက္လာျပီး လူရိုင္းေခါင္းေဆာင္ၾကီးအား စေတာ္ဘယ္ရီသီး ဆယ္လံုးယူလာျပသည္။<br />ေခါင္းေဆာင္ႀကီးက စည္းကမ္းခ်က္မ်ားကို ရွင္းျပေသာအခါ ဒုတ္ိယလူ အသက္ရွဴ ေခ်ာင္သြားျပီး စေတာ္ဘယ္ရီသီးမ်ားကို စသြတ္သည္၊<br />၁။ ၂။ ၃။ ၄။ ၅။ ၆။ ရ။ ၈ လံုး။ ၉ လံုး… ဟား ဟား ဟား ဟား ……..<br />ေနာက္ဆံုး အလံုးသြင္းခါနီးတြင္ မေအာင့္ႏိုင္ပဲ ရီလုိက္မိသျဖင့္ ဒုတိယလူလည္း သတ္စားခံလိုက္ရသည္။<br />ပထမလူႏွင့္ ဒုတိယလူ နတ္ျပည္တြင္ေတြ႕ေသာအခါ ပထမလူကအံ့ႀသတႀကီး ေမးေလသည္။<br />ခင္ဗ်ားဗ်ာ…. ဘာလို႕ရီလိုက္ရတာလဲ ေနာက္ဆံုး တစ္လံုးေတာင္ ၀င္ေတာ့မယ့္ ဟာကို…..<br />ဒုတိယလူျပန္ေျဖသည္။<br />မင္းေနာက္ဆံုးေကာင္ ၀င္လာတာကို မေတြ႕လိုက္ဘူး မဟုတ္လား။ ဒီေကာင္ ထမ္းလာတာ နာနတ္သီးေတြကြ… ဟီး..ဟီး…………။<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-3454138422586295151?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_05.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-1632050802776042086Tue, 04 Mar 2008 03:26:00 +00002008-03-04T10:36:57.113+07:00Poem<span style="font-family:Zawgyi-One;">ခင္ဗ်ားဖတ္ၿပီးရင္ စားပြဲေပၚတင္ထားခဲ့<br />ဒီေန႔အေျခအေန ဘယ္လိုလဲ<br />ဘာသတင္းထူးလဲ<br />ဒီလိုပဲ ေကာက္႐ိုးသခၤါရ နဲ ့<br />သံသခၤါရ ဆိုတာကြာတယ္<br />အရင္ကဘေလာက္တံုး<br />အခုေတာ့ ေအာ့ဖ္ဆက္ေတြပဲသံုးေတာ့တယ္<br />ဓာတုေဗဒဘာသာရပ္ျပင္ဆင္စရာမ်ား<br />ေၾသာ္ အခုဆယ္တန္းစာေမးပြဲ နီးျပီလား<br />ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ သံုးႀကိမ္ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြား<br />အင္ေဖာ္ေမး႐ွင္း ေတြက<br />ဦးေႏွာက္ထဲ ဒလိမ့္ေခါက္ေကြး ဝင္သြားတယ္<br />ဆန္ေတြပိုေနတယ္<br />ေစ်းသည္ေတြကို ဖယ္႐ွားရွင္းလင္းမယ္<br />အို…ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအေပါင္းတို႔<br />ေအာင္မွတ္မ်ားမ်ား ရေစဖို ့<br />နဒီယၾတာ ေခ်ၾကပါစို႔<br />ဆန္နဲ႔ဆီ တက္ရိပ္ျပဆိုပါလား<br />တစ္႐ြက္လွန္လိုက္တာနဲ ့တင္<br />သတင္းကေျပာင္းျပန္ျဖစ္သြားတယ္<br />အာ႐ွက်ားမ်ား ဒါဆိုငါက အာ႐ွႏြားလား<br />အလို ဟာဗာနား<br />မီး႐ႈးမီးပန္းေတြနဲ ့၄၉ ႏွစ္ေျမာက္ျပန္ၿပီလား<br />ေကာလဟလမ်ား ၊ စစ္တမ္းမ်ား<br />စင္ကာပူကိုသြားမယ္ဆို ဒါေတြသိဖို ့လိုတယ္<br />ေနာက္တစ္ခါ<br />အိုင္စတိုင္းအား မီးပူေဇာ္ျခင္းျဖင့္<br />႐ူပေဗဒ ဘာသာရပ္တြင္ဂုဏ္ထူးရ႐ွိ ႏိုင္သည္လို႔ေရးမယ္<br /></span><br /><br /><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">ဘယ္တုန္းကတည္းက စြန္ေတြ႐ွိခဲ့သလဲ<br />ပိုဂ်မန္သက္ဆင္ ကိုဘာလို႔ဖမ္းလိုက္သလဲ<br />ဒစ္ဂ်စ္တယ္နဲ႔ အာ႐ံုခံစားမယ္ လို႔ ဘီလ္ဂိတ္ေျပာၾကား<br />အေအးလႈိင္းက်တယ္ဆိုပါလား<br />စည္းကမ္းမဲ့ ယာဥ္ေမာင္းမ်ားေၾကာင့္<br />၂၀၀၇ တြင္ေသဆံုးသူဦးေရမ်ား<br />ကားေစ်းဆက္တိုက္က်ဆင္း ၊သီခ်င္းေခြဝယ္ျခင္းထက္<br />MP3 နဲ႔ကူးသူေတြမ်ားျပား<br />သူငယ္ခ်င္းေရ ေဟာဒီမွာမင္းအတြက္<br />ဝန္ထမ္းအျမန္အလို႐ွိသည္တဲ့<br />အခု ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ က်ပ္ေငြနဲ႔ ခန္႔ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ျပီလား<br />လူကို အႏၱရာယ္ျဖစ္ေစႏုိင္သတဲ့<br />ခဲေနတဲ့ဆီ စားသံုးရင္<br />အဲဒီ အႏၱရာယ္ကို ငါ႔အိမ္ ပို႔ေပးလိုက္ပါကြယ့္<br />တြက္ေျခကိုက္သဲေလွမ်ား၊ မဂၤလာေစ်းရွိဆိုင္ခန္းမ်ား<br />ေဟာဒီ ေခတ္ၾကီးကေဖာက္ထြင္းခိုးယူသြား<br />ေဇာ္ဝင္းထြဋ္ ကေတာ့ D2 ပဲဝတ္တယ္<br />အကယ္ဒမီေပးပြဲ က်င္းပေတာ့မည္တဲ့<br />အလို ပညာထူးခြ်န္သူ သ႐ုပ္ေဆာင္ ေနျခည္လင္းလဲ့<br />ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္လံုးမွာ မင္းကိုငါ အၾကိဳက္ဆံုးပါကြယ့္ ။ ။<br /><br />----ေနထက္ညိဳ----<br /><br /><span style="color: rgb(255, 102, 0);">မွတ္ခ်က္။ ။ ဆရာညိဳထက္ (လမ္းသစ္ဦး) ဟူေသာကေလာင္အမည္႐ွိျပီးျဖစ္ပါသျဖင့္ “ေနထက္ညိဳ“ ဟုေျပာင္းလဲသံုးစြဲမည္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ။ ။</span><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-1632050802776042086?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post_04.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-4136046332257570770Fri, 29 Feb 2008 23:38:00 +00002008-03-01T06:40:02.221+07:00Poem<span style="font-family:Zawgyi-One;">ဦးေခါင္းတစ္လံုးကိုခြဲစိတ္လိုက္ေတာ့<br />မည္းေမွာင္ေနတဲ့ေလွကားထစ္ေတြထြက္လာမယ္<br />ၿပိဳၾကေနတဲ့စာအုပ္ၿမိဳ႕ရိုးတစ္ခုထြက္လာမယ္<br />အက္ကြဲေနတဲ့မ်က္မွန္တစ္လက္ထြက္လာမယ္<br />ထက္ပိုင္းက်ိဳးေနတဲ့ေဘာလ္ပင္တစ္ေခ်ာင္းထြက္လာမယ္<br />ေဆြးျမည့္ေနတဲ့တေယာသံတစ္သံထြက္လာမယ္<br />အက်ဥ္းက်ေနတဲ့ပင္လယ္တစ္ခုထြက္လာမယ္<br />ၾကမ္းရွေနတဲ့ရုပ္၀ါဒတစ္ထပ္ထြက္လာမယ္<br /></span><span id="fullpost"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ေသြးစြန္းေနတဲ့ေျမယာတိုက္ပြဲတစ္ခ်ိဳ႕ထြက္လာမယ္<br />ဆုေငြထုတ္ထားတဲ့ဦးေခါင္းတစ္လံုးထြက္လာမယ္<br />မေဟာ္ဂနီေရာင္ေတာက္ေတာက္ျဗဴရိုကရက္ကုလားထိုင္တစ္လံုးထြက္လာမယ္<br />ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့အယ္ဒီတာစားပြဲတစ္လံုးထြက္လာမယ္<br />ႀကိဳးေျဖေပးလိုက္တဲ့ခ်ိဳးငွက္တစ္ေကာင္ထြက္လာမယ္<br />မလိုက္ခဲ့ေသာျမနႏၵာတစ္ေယာက္ထြက္လာမယ္<br />ေငြေသာင္ယံဟြန္ဒါယဥ္ေက်းမႈ၊ေမရီပိုးေဗးႏွင့္အီေကြတာညမ်ားထြက္လာမယ္<br />ဓါးေတာင္ေပၚေလာင္ေနတဲ့မီးပင္လယ္တစ္ခုထြက္လာမယ္<br />ေလလြင့္ေနတဲ့မာယာဘံု၂ခုထြက္လာမယ္<br />ေတာ္စတိြဳင္းရဲ႕စစ္နဲ႕ျငိမ္းခ်မ္းေရး၁၂တြဲထြက္လာမယ္<br />မာဂရက္မစ္ခ်ယ္ရဲ႕ေလရူးသုန္သုန္ထြက္လာမယ္<br />ေဆာင္ဇူခ်င္းနဲ႕ေကာက္ငိုတို႕ရဲ႕ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္၉ခုထြက္လာမယ္<br />ဒိုးမိနိလာပီယဲရဲ႕သုခၿမိဳ႕ေတာ္တစ္ၿမိဳ႕ထြက္လာမယ္<br />ကိုယ္ခံအားက်ဆင္းေနတဲ့အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္တစ္ခုထြက္လာမယ္<br />ထူထဲေနတဲ့သမိုင္းဆရာတိြဳင္ဘီႏွင့္ျငင္းခုန္ျခင္းထြက္လာမယ္<br />ရာဘင္ျဒာနာ့သ္တဂိုးရဲ႕သစ္သီးခူးကူးတို႕သမားထြက္လာမယ္<br />မိမိကိုယ္တိုင္ခြဲထုတ္ထားတဲ့မ်က္ႏွာ၉မ်က္ႏွာထြက္လာမယ္<br />ေနာက္ဆံုးေၾကကြဲေနတဲ့ေဖေဖာ္၀ါရီလ၁၈ရက္တစ္ရက္ထြက္လာမယ္<br />ေဆးရံုထဲလက္တစ္ဖက္ေအးစက္စက္က်ေရာက္လာ<br />ဘယ္သူတစ္ဦးတစ္ေလမွမေတြ႕လိုက္ဘူး<br />ႏွင္းက်လမ္းမေတြလိုမ်က္လံုးတစ္စံုဘာမွမျမင္ႏိုင္ေတာ့ဘူး<br />သူတို႕ကဦးေခါင္းကိုခြဲစိတ္ၿပီးျပန္ခ်ဳပ္တဲ့အခါ<br />ထြက္လာတဲ့အရာအားလံုးဦးေခါင္းထဲျပန္ထည့္ေပးႏိုင္ခဲ့တယ္<br />ျပန္ထည့္မေပးႏိုင္ခဲ့တာကေတာ့ညဥ္းညဴတြန္႕ေခါက္ေနတဲ့၀ိညာဥ္<br />အသံမမည္ပဲတံခါးတစ္ခ်ပ္အေမွာင္ထုထဲျပဳတ္ထြက္လြင့္စင္သြား<br />၆၉ႏွစ္ၾကာ၀ါက်င့္က်င့္ရုပ္ရွင္ျပဇတ္တစ္ခုအသံရပ္သြား<br />ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴပိတ္ကားေပၚ။<p></p><br /><br />ပိုင္ (စတိုင္လ္သစ္ Aug 98)<br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-4136046332257570770?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/03/blog-post.htmlnoreply@blogger.com (Nyo Htet Nyo)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-2022997658938954346Wed, 27 Feb 2008 17:58:00 +00002008-02-28T06:43:42.469+07:00Memories<span style="font-family:Zawgyi-One;">၉တန္းေလာက္က အျဖစ္အပ်က္တခုပါ။ ဘယ္လိုမွ ေမ႔မရလို႔ ေရးလိုက္တာ။<p></p><br />က်ေနာ္တို႔တစ္သို္က္ငယ္ငယ္က အေတာ္ဆိုးပါတယ္။ ဂုဏ္ယူျပီးေျပာတာ ေတာ႔မဟုတ္ပါဘူး။ လူငယ္ေသြးတက္ေတြ ဆိုေတာ႔ အကုန္လုပ္ၾကပါတယ္။ (မူးယစ္ေဆး၀ါးက လြဲလို႔ေပါ႔) ေလာင္းကစားေလးလဲ တခါတေလ လုပ္ၾကတယ္။ တေန႔ၾကေတာ႔ က်ေနာ္႔တို႔အတန္းက အတန္းပို္င္ဆရာမ အဲဒီအေၾကာင္းကို သိသြားတယ္။ သိသြားပုံက သူ႔က်ဴရွင္မွာ လာတက္တဲ႔ သူေတြကို သူကိုင္တဲ႔အခန္းက ေက်ာင္းသားေတြ ဘယ္လိုေတာ္ေၾကာင္း ေျပာေျပာျပေတာ႔ က်ေနာ္တို႔နဲ႔ ဖဲရိုက္ေဖာ္ သူ႔၀ုိင္းကတပည္႔ေတြက မခံနိုင္လို႔ ဆရာမတပည္႔ေတြထဲမွာလဲ စုန္းျပဴးေတြ အမ်ားၾကီးပါလို႔ ေျပာရာကေန ေပၚပါေလေရာ။<p></p><br />ေက်ာင္းဆရာမသင္တဲ႔ က်ဴရွင္၀ိုင္းကို ဆရာမ အေအာင္ေပးရင္ျပီးေရာ ဆိုတဲ႔သူေတြဘဲ တက္ၾကပါတယ္။ ပုံမွန္အားျဖင္႔ေတာ႔ နည္းနည္းညံတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြေပါ႔။ ေတာ္တဲ႕ေက်ာင္းသားေတြက အျပင္မွာနာမည္ၾကီးတဲ႔ ၀ိုင္းေတြမွာ တက္ၾကတယ္။ က်ေနာ္တို႔ကေတာ႔ ဥာဏ္ေကာင္း လူေပေတြဆိုေတာ႕ က်ဴရွင္ကို အျပင္မွာယူျပီး က်ဴရွင္မတက္ဘဲ ေျပးၾကပါတယ္။ တခါတေလ က်ဴရွင္လခ ေတာင္ မေပးဘဲ ေၾကြးက်န္ ထားတတ္ၾကပါေသးတယ္။ အဲဒါကို ဆရာမက သိသြားျပီး အေတာ္စိတ္ဆိုးတယ္။<p></p><br />ေနာက္တေန႔ က်ေနာ္တို႔တသိုက္ ကလည္း ကံဆိုးစြာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခဲ႔ပါတယ္။ (ေက်ာင္းက လည္း တပတ္ကို ပုံမွန္၂ရက္ေလာက္ လစ္ေနၾက)။ ဆရာမမွာ သူက်ဴရွင္မွာ သူကိုေက်ာင္းသား မ်ားက ျပန္ေျပာတာ ခံေနရတဲ႔တာေတြ၊ က်ေနာ္တို႔တသိုက္ သူ႔က်ဴရွင္မတက္တာေတြ အဲဒါေတြေပါင္းျပီး က်ေနာ္တို႔ကို စာေမးပါတယ္။ သိၾကတဲ႔အတိုင္းပါဘဲ။ စာကို စာေမးပြဲ နီးမွ ၾကည္႔ရေကာင္းမွန္းသိတဲ႔ က်ေနာ္တို႔တစ္သိုက္ သူေမးတာကို မေျဖနိုင္ပါ။ အဲဒါနဲ႔ က်ေနာ္တို႔ကို ခုံေပၚတက္ မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ကေတာ႔ က်ေနာ္တို႕က ဘယ္မူပါ႔မလဲ။ တက္တာေပါ႔။<p></p><br />အဲဒီအခါက်မွ တသက္လုံး ရင္ထဲမွာ ၀င္သြားေစတဲ႔ဆူးၾကီးတေခ်ာင္းကို သူရိုက္ထည္႔ လိုက္ပါတယ္။ <span style="color: rgb(51, 102, 255);">“အတန္းထဲက မိန္းကေလးေတြ ၾကည္႔ထားၾက။ ဒီေကာင္ေတြကို ဘယ္ေတာ႔မွ ရည္းစာထားဖို႔လဲ စိတ္မကူူးနဲ႔။ ယူဖို႔လဲစိတ္မကူူးနဲ႔။ ဖဲသမားမယား ျဖစ္သြားမယ္။ ဘ၀ပ်က္ သြားမယ္။”</span> က်ေနာ္တသက္မွာ အဲဒီတုန္းကေလာက္ စိတ္တုိ၊၀မ္းနည္း၊ ေသးသိမ္တာ တခါမွမရွိခဲ႔ပါဘူး။ အဲဒီေန႔ကစျပီး သူ႕အခ်ိန္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ မတက္ေတာ႔ပါဘူး။ ရေအာင္ေျပးပါတယ္။ ေက်ာင္းတက္တဲ႔ေန႔မွာေတာင္ သူ႔အခ်ိန္ပါရင္ အျခားအခန္းမွာ သြားထိုင္ေနတတ္တယ္။<p></p><br />အသက္၁၅ႏွစ္သာသာ ရွိတဲ႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေဒါသဂတိနဲ႔ ေျပာခဲ႔တဲ႔ ဆရာမ ကို အခု အသက္၃၀မွာ စိတ္မဆိုးေတာ႔ေပမဲ႔ ရင္ထဲကဆူးကေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွနုတ္လို႔ရမွာ မဟုတ္တာေတာ႔ အမွန္ပါ။ ဘယ္သူေတြမွားတယ္ ဘယ္သူေတြမွန္တယ္ ဆိုတာကို ဆရာလုပ္ျပတာမဟုတ္ပါ။ ငယ္ငယ္က တကယ္ကိုမေမ႔နိုင္တဲ႔အေၾကာင္းေလး ရင္ဖြင္႔တာပါ။<p></p><br />ေ၀ဖန္ခံစားနိုင္ၾကပါတယ္။<p></p><br />မွတ္ခ်က္။ ။ က်ေနာ္မိန္းမ ဘ၀မပ်က္ေသးပါ။ ဖဲသမားမယားလဲ မျဖစ္ေသးပါ။<p></p><br />----ေက်ာ္မိုးဥာဏ္----<br /></span><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-2022997658938954346?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/02/blog-post_28.htmlnoreply@blogger.com (Kyaw Moe Nyan)1tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-4695222147148819072Sun, 24 Feb 2008 01:02:00 +00002008-02-26T10:23:39.650+07:00Photo<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.flickr.com/photos/omega25/2286422239/"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px;" src="http://img525.imageshack.us/img525/2751/img2053550bb1.jpg" alt="Save me God" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">လမ္းထိပ္ စူပါမားကက္ ပါကင္ေလာ့ထဲက သစ္ပင္ႏွစ္ပင္ရယ္.. တစ္ေျဖးေျဖး ငုပ္ဝင္ေနတဲ့ ေနမင္းႀကီးရယ္.. ႐ြာမလိုနဲ႔ အုန္႔ဆိုင္းေနတဲ့ တိမ္လိပ္ေတြရယ္.. ေပါင္းစပ္ထားတဲ့ အျဖဴမဲ ဓါတ္ပံုေလးပါ... “ကၽြႏ္ုပ္ကို ကယ္ေတာ္မူပါ ဘုရားသခင္” လို႔ နာမည္ေပးထားပါတယ္... </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-4695222147148819072?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/02/save-me-god.htmlnoreply@blogger.com (Gu Gu)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-67032187315424912Sun, 24 Feb 2008 01:00:00 +00002008-02-26T10:23:01.128+07:00Photo<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.flickr.com/photos/omega25/2287208558/"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px;" src="http://img295.imageshack.us/img295/3357/img2025550ze3.jpg" alt="Fence" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">အလုပ္နားက သံဇကာေတြပါ... ေန႔လည္စာ စားၿပီး သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္မွာ ထိုင္ရင္း အလုပ္က မိတ္ေဆြေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတုန္း.. စိတ္ကူးေလး ရလိုက္လို႔ ကားေပၚက ကင္မရာဆြဲၿပီး ႐ိုက္ထားတာေလးပါ...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-67032187315424912?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/02/8-hrs-per-day-jail.htmlnoreply@blogger.com (Gu Gu)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-6199324644334701008Sun, 24 Feb 2008 00:50:00 +00002008-02-26T10:21:46.264+07:00Photo<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.flickr.com/photos/omega25/2286421557/"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 500px;" src="http://img99.imageshack.us/img99/2011/img2041550ny1.jpg" alt="graffiti proof" border="0" /></a><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">မက္ဆီကန္ ကုန္စံုဆိုင္ေလးရဲ႕ အေနာက္ဖက္ လမ္းၾကားေလးပါ... နံရံေပၚက စိတ္ဝင္စားစရာ ပံုေတြကို အျဖဴမဲနဲ႔ ႐ိုက္ထားတာပါ... နံရံေပၚ အ႐ုပ္ေတြ စာေတြ လာေရးတတ္တဲ့ လူငယ္ေတြ.. ဂိုဏ္းေတြ က ဒီလိုမ်ဳိး ပံုေတြ ႐ွိေနရင္ ဒီမွာ လာမေရးေတာ့ပါဘူး... ဒါေၾကာင့္ နံရံကို အျဖဴမခ်န္ပဲ ပံုေတြ အျပည္႕ဆြဲထားတာပါ...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-6199324644334701008?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/02/graffiti-proof.htmlnoreply@blogger.com (Gu Gu)0tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-7626641921137265086Tue, 19 Feb 2008 03:16:00 +00002008-02-28T06:46:59.724+07:00Images<div style="font-weight: bold; text-align: center;"><span style="font-family:Zawgyi-One;">ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္သံမဏိႏွင္းဆီ</span></div><span style="font-family:Zawgyi-One;"><p></p>‘ဒါဆို ကြ်န္ေတာ္ဘာသာျပန္တဲ့ ႐ွားေလာ့ဟုမ္းဝတၳဳေတြကို ခင္ဗ်ားဘယ္လိုသေဘာရလဲ‘ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမးလိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဆရာ့အသံက တိုးတိုးညင္းညင္း၊ ေနရာက ျပည္သူ႔ရင္ျပင္။ ဆရာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျပည္သူ႔ရင္ျပင္တြင္ ျပဳလုပ္သည့္ မဂၤလာဧည့္ခံပြဲ တစ္ခုသို႔ တက္ေရာက္ရန္ ေရာက္႐ွိေနၾကျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္ေတာ့ အခ်ိန္က အနည္းငယ္ ေစာေနေသးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဧည့္ခံပြဲ က်င္းပရာ ျမက္ခင္းျပင္ေဘး လူသြားလမ္း၌ လမ္းေလွ်ာက္ေနၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ သည္မွာ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေရာက္တတ္ရာရာ ေျပာဆိုရင္း ဆရာဘာသာျပန္ေသာ စာအုပ္မ်ား အေၾကာင္းေရာက္ သြားသည္။ ကြ်န္ေတာ္က ဆရာ့ကို ဆရာဘာသာျပန္ေသာ စာအုပ္အေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္႐ႈျပီးျပီ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ႐ွားေလာ့ဟုမ္းကိုဆိုလွ်င္ ညစဥ္ညတိုင္း ဖတ္႐ႈမိသည္အထိ စြဲလမ္းေၾကာင္း ေျပာမိ သည္။ ဤတြင္ဆရာက ကြ်န္ေတာ့ကိုျပန္ ေမးလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာ့ေမးခြန္းကတိုသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုတ္တရက္မို႔ ကြ်န္ေတာ္ ဘာျပန္ေျဖရမည္ မသိ။ အမွန္အတိုင္းဝန္ခံရလွ်င္ ဆရာ့လို ‘ဆင္‘ ကေလာင္ ဟုဆိုရမည့္ စာေရးဆရာႀကီး တစ္ဦးအား ကြ်န္ေတာ့္လိုဥမမယ္ စာမေျမာက္ ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ အေနျဖင့္ မည္သို႔ျပန္ေျဖရမည္ မသိ။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ့္ အသက္က ၁၇၊၁၈ မွ်သာ။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္အခက္အခဲကို ရိပ္မိဟန္တူသည္။ ‘ကိစၥမ႐ွိပါဘူးဗ်ာ၊ စိတ္ ထဲ ႐ွိတာကိုပဲ ေျပာပါ၊ကြ်န္ေတာ္ကလည္း လူငယ္ေတြ အျမင္သိခ်င္လို႔ပါ၊ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးပါ ‘ ဟုဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ကို ထပ္ေျပာသည္။ ထိုအခါမွ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ျမင္သည့္ အျမင္ကိုဆရာ့အား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ျပန္ေျပာမိေတာ့သည္။ ဆရာဘာသာျပန္သည့္ ႐ွားေလာ့ဟုမ္းဝတၳဳမ်ား ႏွင့္ ဆရာႀကီးေ႐ႊဥေဒါင္း၏ ဦးစံ႐ွား ဝတၳဳမ်ားအား အကုန္အစင္ ဖတ္႐ႈ ျပီးျဖစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာက အဂၤလိပ္ေလကို အမိအရ ဘာသာျပန္ႏုိင္သကဲ့သို႔ ဆရာႀကီးေ႐ႊဥေဒါင္းကလည္း ျမန္မာေလ ျဖစ္သြားသည္အထိ မွီျငမ္းႏိုင္ေၾကာင္း၊ ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးပင္ အထူးေကာင္းမြန္ေၾကာင္း ဆရာ့ကိုျပန္ေျဖရသည္။ ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္အား အဂၤလိပ္လိုပါ တိုက္႐ုိက္ဖတ္ႏိုင္ရန္ ႀကိဳးစားေစလိုေၾကာင္း ျပန္ေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ္ႀကိဳးစားပါ႔မည္ဟု ဆရာ့အား ေျဖခဲ့မိေသာ္လည္း ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ္ အဂၤလိပ္ လိုဖတ္႐ႈရေသာ အခါဆရာ့ဘာသာျပန္အား ဖတ္ရသည္ေလာက္ ခံတြင္းမေတြ႔ ျဖစ္မိျပန္သည္။ ကြ်န္ေတာ္၏ အဂၤလိပ္စာ အဆင့္အတန္းေႀကာင့္သာ ျဖစ္မည္ျဖစ္ျပီး ေနာက္တစ္ေႀကာင္းမွာ လည္း ဆရာ့ဘာသာျပန္မ်ားသည္ ကြ်န္ေတာ့္ ဦးေခါင္းတြင္း၌ သံမႈိ ႏႈက္သကဲ့သို႔စြဲျမဲ ေနေသာ ေႀကာင့္လည္းျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ <p></p></span><span id="fullpost"><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">တစ္ကယ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ ငယ္စဥ္ကတည္းက စာဖတ္ဝါသနာပါခဲ့ ေသာဖခင္၏ ေက်းဇူးေႀကာင့္ စာအုပ္ပံုမ်ားႀကားတြင္ ႀကီးျပင္းလာခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ စာေရးဆရာမ်ားကိုလည္း ႀကည္ညိဳေလးစား အားက်ခဲ့သူျဖစ္သည္။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝတြင္ ပထမဆံုးသိ ကြ်မ္းခြင့္ရေသာ စာေရးဆရာမွာလည္း ဆရာျဖစ္ေနသည္။ ၁၉၈၀ ႏွစ္မ်ား အလယ္ပိုင္းကာလေလာက္က ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ ကြ်န္ေတာ္ ငါးတန္းေက်ာင္းသား ဘဝေလာက္ျဖစ္မည္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ မနက္ဆိုလွ်င္ ဖခင္ႏွင့္အတူ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္သြားသည္။ ဦးဝိစာရလမ္းသို႔ ျဖစ္သည္။ သည္မွာပင္ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာႏွင့္ စတင္ေတြ႔ဆံုခြင့္ရခဲ့သည္။ ဆရာႏွင့္ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္က မနက္တိုင္း အတူတူ လမ္းေလွ်ာက္ဖက္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္တည္းေတာ့ မဟုတ္။စစ္စစ္ေပါက္ ေပါက္တြက္ၾကည့္လွ်င္ လူႏွစ္ဆယ္ေလာက္႐ွိမည္ ထင္သည္။ ဆရာဝန္ႀကီးမ်ား၊ အရာ႐ွိႀကီးမ်ား၊ ကုန္သည္မ်ား အစ႐ွိသျဖင့္ သူတို႔အဖြဲ႔တြင္ လူစံုပါသည္။ စာေရးဆရာကေတာ့ ဆရာတစ္ေယာက္ တည္းသာျဖစ္ပါသည္။ ထိုအထဲတြင္မွ အမာခံ လမ္းေလွ်ာက္သူ ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ေလာက္ ႐ွိမည္ထင္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ ဆရာအပါအဝင္။ မိုးမည္မွ်ရြာပါေစ၊ ထီးေဆာင္း၍ေလွ်ာက္ သည္။ ေနထိုင္မေကာင္းေသာရက္မ်ားမွလြဲ၍ ေန႔စဥ္ လမ္းေလွ်ာက္ ေနေသာေၾကာင့္လား မသိ။ ေနထိုင္မေကာင္းကလည္း ျဖစ္ခဲပါသည္။ ထိုစဥ္က ကြ်န္ေတာ္သည္ ဆရာ၏ ‘ဓားေတာင္‘ အား ဖတ္႐ႈျပီးခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ အျခားစာအုပ္မ်ားကိုေတာ့ မဖတ္ျဖစ္ေသး။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္အမည္ႏွင့္ ဆရာလက္မွတ္ေရးထိုး လက္ေဆာင္ေပးေသာဆရာ့စာအုပ္အမည္မ်ားႏွင့္ကားရင္းႏွီး ကြၽမ္းဝင္ခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။ ‘႐ွားေလာ့ဟုမ္း‘ ‘ေ႐ႊျပည္ေတာ္ေမွ်ာ္တိုင္းေဝး‘ စာအုပ္တြဲမ်ား အစ႐ွိ သည္ျဖင့္။ ကြ်န္ေတာ္က ‘ကိုနႏၵာ‘ ‘ရဲျမင့္‘ ‘သံေခ်ာင္း‘ စသျဖင့္ ‘ဓားေတာင္‘ ထဲမွဆရာ့ဇာတ္ ေကာင္အမည္မ်ားကို (ကေလးပီပီ အထင္ႀကီးခံလိုစိတ္ျဖင့္) ဆရာ့ကို႐ြတ္ျပေတာ့ဆရာႏွစ္သိမ့္ ျပံဳးျပံဳးသည္ကို ကြ်န္ေတာ္ ယခုတိုင္မွတ္မိေနပါေသးသည္။ <p></p>၁၉၉၀ ႏွစ္မ်ား အေစာပိုင္းကာလ ေလာက္တြင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ဆရာ့စာအုပ္ အေတာ္မ်ားမ်ားကို ဖတ္႐ႈခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါသည္။ ယခင္ကေလးဘဝက အေပၚယံ႐ွပ္၍ ဖတ္ခဲ့ေသာ ‘ဓား ေတာင္‘ ကိုလည္း အႏွစ္သာရပိုင္းကိုပါ ဆုပ္ကိုင္ဖတ္႐ႈႏုိင္ခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ ‘ကံေကာင္း‘ ‘အေမွာင္ ရိပ္ဝယ္‘ ‘ႏြံထဲကၾကာ‘ အစ႐ွိသျဖင့္လည္း ျမည္းစမ္း ၾကည့္မိခဲ့ျပီ ျဖစ္သည္။ ‘႐ွားေလာ့ဟုမ္း‘ ဝတၳဳမ်ားကိုလည္း အေတာ္မ်ားမ်ား ဖတ္႐ႈျပီးခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ငယ္စဥ္က ကြ်န္ေတာ္မ‘ကိုင္‘ႏုိင္ခဲ့သည့္ ‘ေ႐ႊျပည္ေတာ္‘ ႏွင့္ ‘ခန္းေဆာင္နီ‘ ကိုလည္း ဖတ္႐ႈႏုိင္ခဲ့ျပီ။ ‘အညတရ႐ုပ္ပံုလႊာမ်ား‘ ကိုလည္းခံစား ႏွစ္ျခိဳက္ခဲ့မိျပီ။ ‘ပံုေတာင္ပံုညာ‘ သို႔လည္း ဆရာႏွင့္အတူ လိုက္သြားမိခဲ့သည္။ ‘ဇာခန္းဆီး၊ ေလညင္းႏွင့္ လေရာင္‘ ေအာက္တြင္လည္း အိပ္မက္မက္ခဲ့ဖူးျပီ။ ထိုအခ်ိန္မွာပင္ကြ်န္ေတာ္ စာဖတ္ဝါသနာပါမွန္း သိ႐ွိေသာဆရာက စာအုပ္လက္ေဆာင္ေပးရာတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္အမည္ႏွင့္ ေပးေန ရာမွကြ်န္ေတာ့္အမည္သို႔ ေျပာင္းလဲလက္မွတ္ထိုးေပး ခဲ့ပါသည္။ မွတ္မွတ္ရရ ‘လိုက္ခဲ့ေတာ့ျမနႏၵာ‘ စာအုပ္မွစ၍ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ‘သုခၿမိဳ႕ေတာ္‘ ‘အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္‘ ‘လာျခင္းေကာင္းေသာအ႐ွင္‘ စသည္ျဖင့္ ဆက္တိုက္။ ကြ်န္ေတာ္ အေတာ္ဝမ္းသာမိပါသည္။ စာေရးဆရာတစ္ေယာက္၏ လက္မွတ္ႏွင့္ စာအုပ္သည္ စာခ်စ္သူတစ္ဦးအတြက္ မည္မွ် အဖိုးထိုက္တန္သည္ကို ကြ်န္ေတာ္ အသိဆံုး။ ဆရာ၏ မ်ိဳးဆက္ေဟာင္းမွ မ်ိဳးဆက္သစ္သို႔လႊဲေျပာင္း လက္ဆင့္ကမ္းေပးျခင္းသေဘာ ဟုလည္းေနာင္အခါ နားလည္မိသည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း အ႐ြယ္ေရာက္လာၿပီျဖစ္၍ ဖခင္ႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္မလိုက္ျဖစ္ေတာ့။ ဆရာႏွင့္ အေတြ႕ရ အနည္းငယ္က်ဲသြားေသာ္လည္း အထိအေတြ႔ကမူ ဆက္႐ွိေနခဲ့ပါသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ ဆရာၿမိဳ႕ထဲစာအုပ္တိုက္ မ်ား႐ွိရာသို႔ အလာတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္သို႔ ဝင္လာသည္လည္း႐ွိသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ စမ္းေခ်ာင္းဘက္သို႔ အေရာက္တြင္ ဆရာ့အိမ္သို႔ ဝင္ျဖစ္သည္လည္း႐ွိသည္။ အဆက္အသြယ္မျပတ္ခဲ့ပါ။ တစ္ခါတြင္လည္း ေ႐ႊျပည္သာ႐ွိ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္၌ ဆရာစႏၵရားလွထြတ္ကိုပါ ဖိတ္၍စားၾက ေသာက္ၾကသည္။ သည္ေတာ့မွပင္ ဆရာ့တေယာလက္သံကို ကြ်န္ေတာ္ စနားေထာင္ဖူးျခင္း ျဖစ္သည္။ အႏုသုခုမအရာတြင္ ထူးခြ်န္ေျပာင္ေျမာက္သူ ဆရာ့ကို ကြ်န္ေတာ္အားက် ေနခဲ့မိပါသည္။ <p></p>ေနာက္ေတာ့ ဆရာ့စာမ်ားကိုသာမက ဆရာျဖတ္သန္းလာခဲ့ေသာ ဆရာ့ဘဝပံုကား ခ်ပ္မ်ားကိုပါ ကြ်န္ေတာ္ သိရွိလာသည္။ တစ္ကယ္က ဆရာသည္ စာေရးဆရာသက္သက္မဟုတ္၊ ဆရာ့ႏိုင္ငံေရးျဖတ္သန္းမႈ ၊ သမိုင္းျဖတ္သန္းမႈ အေတြ႔အၾကံဳတို႔က ထုႏွင့္ထည္ႏွင့္ ႐ွိေနသည္။ ဆရာ့ကိုေမြးဖြားသည္က ၁၉၂၉ ခုႏွစ္၊ ပခုကၠဴ ခ႐ုိင္ ၿမိဳင္ဇာတိ။ ဆရာဒဂုန္တာရာ ထက္ဆယ္ႏွစ္ခန္႔ငယ္သူ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္အ႐ြယ္ ဆယ့္ေလးငါးႏွစ္သားမွာပင္ ဆရာ့ႏိုင္ငံေရးဘဝစတင္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေခတ္ႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ ရင့္က်က္မႈႏွ ုန္း အေတာ္ႀကီးကို ျမန္ဆန္သည္ဟု ဆိုရေပလိမ့္မည္။ ေနာက္ခံ အခ်ိန္ကာလကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသမိုင္း၌ မုန္တိုင္းတို႔ တဝုန္းဝုန္းထန္ခ်ိန္၊ မီး ေတာင္တို႔ တဒိုင္းဒိုင္းေပါက္ကြဲခ်ိန္။ ထိုသို႔ေသာသမိုင္းေနာက္ခံမွာပင္ ဆရာလူလားေျမာက္ခဲ့ရသည္။ ေတာက္မည့္မီးခဲတရဲရဲ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ ေခတ္က ေတာင္းဆိုလာေသာအခါ ဆရာ့လိုလူမ်ိဳး သည္ ‘ၿငိမ္‘ ေန၍မျဖစ္ေတာ့။ ငယ္ငယ္႐ြယ္႐ြယ္ႏွင့္ပင္ ေတာ္လွန္ေရးခရီးၾကမ္းကို စလွမ္းခဲ့သည္။ ျပည္သူ႔လြတ္ေျမာက္ေရး ပန္းတိုင္ဆီစခ်ီခဲ့သည္။ ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေခတ္၊ ထို႔ေနာက္ စစ္ျပီးေခတ္။ ဆရာ့ ‘ေခါင္း‘ အား ေျမ႐ွင္တို႔က ဆုေငြထုတ္ခဲ့သည္။ ပခုကၠဴမွ သားေကာင္းရတနာ သည္ထိုထိုဤဤ အလီလီေသာ အႏၱရာယ္တို႔ကို မမႈေတာ့ျပီ။ သူေလွ်ာက္ရမည့္လမ္းကို သူေဖာက္ခဲ့ၿပီ။ သူ႔ေျပးလမ္းကို သူေ႐ြးခဲ့ၿပီ။ ကိုယ္ခႏၶာက ေသးေကြးႀကံဳလွီသည္။ မ်က္မွန္အထူႀကီးကလည္းတပ္ ထားရေသးသည္။ သို႔ေသာ္ စိတ္ကသံမဏိ။ မီးျပင္းျပင္းတြင္ အဖန္တလဲလဲ ျပဳျပင္သန္႔စင္ထား သည့္ သံမဏိ။ ထိုစိတ္သည္ပင္ သူ႔ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး၏ ေမာင္းႏွင္အားျဖစ္ခဲ့သည္။ မာလိန္မႈး ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူကိုင္စြဲထားသည့္ အလံက ဖက္ဆစ္ဆန္႔က်င္ေရး၊ နယ္ခ်ဲ႕ဆန္႔က်င္ေရး၊ ျပည္သူ႔ လြတ္ေျမာက္ေရးအလံေတာ္။ ထိုအလံေတာ္၏ အရိပ္ေအာက္တြင္ပင္ သူ႔တစ္သက္တာပတ္လံုး ေနထိုင္သြားသည္။ ၁၉၄၉ ခုႏွစ္တြင္ ဆရာဒဂုန္တာရာက စာေပသစ္မီး႐ႈး တန္ေဆာင္ကိုထြန္း ညႇိသည္။ ဆရာလည္း တစ္တပ္တစ္အားပါဝင္ခဲ့ျပန္သည္။ အေသြးအေမြးတူသူမ်ား စုစည္းမိၾကၿပီ။ ဆရာ့စာေပဘဝ၏ ပထမဆံုးေျခလွမ္းဟု ဆိုရမည့္ “ဒုကၡသည္“ ဝတၳဳတိုအား တာရာမဂၢဇင္းတြင္ ပံုႏွိပ္ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ရင္ခုန္စရာႏွစ္ကာလမ်ား၊ ထိုကာလမ်ားသည္ ဆရာ့အတြက္အမွန္ ပင္ရင္ခုန္ဖြယ္ ေကာင္းခဲ့ပါလိမ့္မည္။ <p></p>၁၉၅၈ တြင္ေတာ့ ျပည္သူ႔ဘက္မွ တစ္ေလွ်ာက္လံုး ရပ္တည္ခဲ့ေသာ ဆရာ့အား နရသိန္သို႔ ပို႔ေဆာင္ လိုက္ၾကေလသည္။ ကိုကိုးကြ်န္းသို႔လည္း ေရာက္သြားသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ခိ်ဳ႕ေသာ သူတို႔အတြက္ေတာ့ နရသိိန္ဟူသည္ တစ္သက္တစ္ေခါက္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ဆရာ့အတြက္ေတာ့ ထိုသို႔မဟုတ္။ ထိုပထမတစ္ေခါက္သည္ နိဒါန္းသေဘာ၊ ေျခဆင္းသေဘာ မွ်သာ႐ွိခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား ျမန္မာ့ႏုိင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚသို႔ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ တက္လာသည္။ ၁၉၆၂ ။ ၁၉၆၃ တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲလုပ္သည္။ တစ္ကယ္က အတုအေယာင္မွ်သာ။ ပ်က္သည္။ ခ်က္ခ်င္းဆိုသလိုပင္ အတိုက္အခံ သေဘာထား႐ွိသူဟု ယူဆရသူမွန္သမွ် ပိုက္စိပ္တိုက္ဖမ္း ေတာ့သည္။ ဆရာလည္းအပါအဝင္။ ေလးငါးႏွစ္ ၾကာေသာအခါ လြတ္သူေတြလည္း လြတ္ကုန္ၾကသည္။ ဆရာေတာ့မပါ။ ၁၉၆၉ တြင္ကားဆရာ့ကို “ကိုကိုးကြ်န္း“ သို႔ ဒုတိယမၸိပို႔ေဆာင္လိုက္ ေလေတာ့သည္။ ေလထီးဦးအုန္းေမာင္၊ ဆရာဗန္းေမာ္တင္ေအာင္ အစ႐ွိသည့္ ႏိုင္ငံေရး အစဥ္ အလာႀကီးမားသူမ်ားႏွင့္အတူ။ကိုကိုးကြ်န္းတြင္လည္း ခက္တေရာ္ေသာ တိုက္ပြဲအသြယ္သြယ္တို႔ကို ဆရာဆင္ႏႊဲခဲ့ရျပန္သည္။ ရက္ ၄၀ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲ တြင္ပါဝင္ခဲ့သည္။ ၅၃ ရက္ကြ်န္း ဖ်က္သိမ္းေရး အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲႀကီးကို ဝန္းရံခဲ့သည္။ သည္အေၾကာင္းမ်ားကို ဆရာက ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္အား ရံဖန္ရံခါ ေျပာျပသည္။ သို႔ေသာ္တစ္စြန္းတစ္စ။ ဆရာက မဏၭပ္တိုင္ တက္လိုသူမ်ိဳး မဟုတ္။ သူ႔အေၾကာင္းကို သူမေျပာခ်င္။ တစ္ျခားသူေတြ ေျပာၾကလိ္မ့္မည္။ သည္လိုသေဘာထား ႐ွိသူ။ ရက္၄၀ အစာငတ္ခံတိုက္ပြဲတြင္ အစာငတ္ခံသည့္ရက္ ႐ွည္ၾကာလာသည့္အခါ ခံစားရသည့္ ေဝဒနာမ်ား ၊ ၅၃ ရက္တိုက္ပြဲတြင္ က်ဆံုးသြားရသူမ်ား အေၾကာင္းတို႔ကိုေတာ့ တို႔တို႔တိတိ ဆရာ ေျပာျပခဲ့ ဖူးပါသည္။ ဤတစ္ႀကိမ္ “ကိုကိုးကြ်န္း“ ၌ေနထိုင္ခဲ့ရျခင္းသည္ ဆရာ့အတြက္ေတာ့ ဘဝမ်ားစြာအား တစ္ၿပိဳင္နက္တည္း ေနထိုင္လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မည္။ အ႐ုိင္းဆန္ေသာ အင္အားစု၊ ၾကမ္းၾကဳတ္ခက္ထန္ေသာ သဘာဝတရား၊ ႐ုန္းကန္ေတာ္လွန္ေသာ လူသား၏ခြန္အား၊ လတ္ဆတ္ေသာပင္လယ္ ေလညင္း၊ ၾကက္တူေ႐ြးအုပ္မ်ား၊ လိပ္ေသာင္၊ ေက်ာက္ေဆာင္ ကမ္းပါး၊ ဖိႏွိပ္ သူႏွင့္ဖိႏွပ္ခံ၊ ဆရာ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ဓား႐ွည္…… သည္အရာမ်ားစြာကပဲ ဆရာ၏ masterpiece ဟုဆိုရအပ္ေသာ “ဓားေတာင္“ အျဖစ္ သေႏၶတည္ခဲ့ ေလေတာ့သည္။ ၁၉၇၂ ဆရာ နရသိန္မွ ျပန္လည္ လြတ္ေျမာက္လာေသာအခါ ေရးစရာ တစ္ပံုတစ္ပင္ ပါလာခဲ့သည္။ ဆရာ ျပင္ပေလာကႏွင့္ အဆက္ျပတ္ခဲ့သည္က ကိုးႏွစ္တိုင္တိုင္။ ထို႔ေနာက္တြင္ကား ကိုးႏွစ္တာမွ် စာမေရးခဲ့ရသည္ကို အတိုးခ်သည့္အလား ဆရာ့လက္ရာေတြ အေျမာက္အမ်ား ထြက္ေပၚလာေတာ့သည္။ “စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး“ ၊ “ဓားေတာင္“ ၊ “ေလ႐ူးသုန္သုန္“ ၊ “ပါရီက်ဆံုးခန္း“ ၊ “ေလလြင့္သူ“ အစ႐ွိသည္ျဖင့္။ ၈၈ သည္ဘက္ပိုင္းတြင္လည္း “ခန္းေဆာင္နီအိပ္မက္“၊ “သုခၿမိဳ႕ေတာ္“၊ “အခ်စ္မိုးေကာင္းကင္“ စသည္ျဖင့္။ ဆရာႏွင့္ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး က႑ေကာစျဖစ္ခဲ့သည့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔ပင္ ဆရာ့အားထုတ္မႈကို အသိအမွတ္မျပဳဘဲ မေနႏုိင္ေတာ့၊ ေန၍မရေတာ့၊ ဆရာ့ကို အမ်ိဳးသားစာေပဆု ငါးႀကိမ္တိုင္တိုင္ ခ်ီးျမွင့္ဂုဏ္ျပဳခဲ့ရေလေတာ့သည္။ <p></p>သည္လိုႏွင့္ ၁၉၉၈ ႏွစ္ဦးပိုင္းသို႔ ေရာက္လာသည္။ ေဖေဖာ္ဝါရီလဆန္းပိုင္းတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ႏွင့္ ဆရာတို႔ က်ိဳက္ထီး႐ုိး အေၾကာင္း စကားစပ္မိၾကသည္။ ဆရာက က်ိဳက္ထီး႐ိုး သို႔တစ္ခါမွ် မေရာက္ဖူးေသးဟုဆိုေတာ့ အားလုံးက အံ့ဩၾကသည္။ ဤတြင္ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္က သူလည္း မေရာက္တာႏွစ္ ၄၀ ေလာက္႐ွိေတာ့မည္၊ အိမ္ကကားႏွင့္ပင္ သြားမည္၊ ဆရာလိုက္ ခဲ့ပါဟုဆိုကာ ခရီးစဥ္ကို ေကာက္ကာငင္ကာ ေရးဆြဲေတာ့သည္။ ဤသို႔ျဖင့္ ဆရာ၊ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္ ႏွင့္အျခား မိတ္ေဆြသံုးေယာက္တို႔႔ က်ိဳက္ထီး႐ုိးသို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔အိမ္မွ ကားႏွင့္ပင္ ခရီးထြက္ ခဲ့ၾကေတာ့သည္။ ဆရာ့ဘဝတြင္ ခရီးမ်ားစြာသြားခဲ့ဖူးသည္။ ျမန္မာျပည္ တစ္နံတစ္လ်ား၊ အထက္ ေအာက္စုန္ဆန္၊ ႏိုင္ငံရပ္ျခားခရီးမ်ားမွသည္ ကိုကိုးကြ်န္း အထိ။ ယခုတစ္ေခါက္က က်ိဳက္ထီး႐ုိး။ ဤခရီးသည္ပင္ ဆရာ့ဘဝ၏ ေနာက္ဆုံးခရီး ျဖစ္လိမ့္မည္ဟုေတာ့ ထိုစဥ္က မည္သူမွ် ေတြးထင္မိျခင္းမ႐ွိခဲ့ပါ။ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၂ ရက္ေန႔ျဖစ္မည္ ထင္သည္။ ဆရာတို႔ က်ိဳက္ထီး႐ုိးသို႔ ခရီး ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ ေတာင္ေပၚသို႔ ေျခလ်င္ပင္တက္ခဲ့သည္။ ေတာင္ေပၚေရာက္ေတာ့ က်ိဳက္ထိုဟိုတယ္တြင္ တည္းသည္။ ထိုတစ္ညႏွင့္ ေနာက္တစ္ရက္လံုး အနီးအနား ဝန္းက်င္ေနရာမ်ားသို႔ လည္ပတ္ၾကည့္႐ႈ ၾကသည္။ လူႀကီးမ်ားခ်ည္းမို႔ ေဝးလံသည့္ေနရာမ်ားကိုမူ မသြားျဖစ္ေတာ့။ ၁၄ ရက္ ေန႔တြင္ ဆရာတို႔ ရန္ကုန္ျပန္သည္။ ရန္ကုန္ေရာက္ေတာ့ ညေနေစာင္းၿပီျဖစ္သည္။ ဆရာ့အိမ္သို႔ ဆရာ့ကိုဝင္ပို႔ကာ ေနာက္ေန႔မနက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ဖို႔ ခ်ိန္းၾကသည္။ ဆရာကတစ္ရက္ ေလာက္နားလိုက္လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟုဆိုသည္။ က်ိဳက္ထီး႐ုိး တြင္လည္း အတက္အဆင္းေရာ၊ လည္ပတ္ၾကည့္႐ႈသည္ေရာ အေတာ္ပင္ေလွ်ာက္ခဲ့ရ၍ ျဖစ္သည္။ ဤတြင္ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္က တစ္ရက္ေလာက္နဲ႔ေတာ့ မနားေတာ့ပါဘူးဆရာ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ တန္ျပန္ေလွ်ာက္လိုက္ရေအာင္ ဟုအၾကံေပးမိသည္ ( ေနာင္အခါ ဖခင္အတြက္ တသသေျပာစရာ တစ္ခုျဖစ္လာခဲ့ပါသည္ )။ ဒါဆိုလည္း ေလွ်ာက္တာေပါ႔ဗ်ာ ဟုဆရာေျပာရင္း မိတ္ေဆြမ်ားကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး အိမ္ထဲသို႔ဝင္သြား ခဲ့သည္။ ဤျမင္ကြင္း သည္ပင္ ဆရာ့အား ႐ွင္သန္လႈပ္႐ွားလ်က္ ျပင္ပေလာကမွ ေနာက္ဆံုးျမင္ လိုက္ရသည့္ျမင္ကြင္း ျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။ <p></p>ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ေလးနာရီ ခြဲ ငါးနာရီေလာက္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ က်ယ္ေလာင္ စူး႐ွေသာ တယ္လီဖုန္းသံေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ လန္႔ႏုိးလာၿပီး အိပ္ခ်င္မူးထူးျဖင့္ ဖုန္းေကာက္ကိုင္ လိုက္သည္။ တစ္ဖက္မွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္အသံျဖင့္ “ဆရာျမသန္းတင့္ အိမ္ကပါ၊ ဆရာအခု ေလွကားေပၚက လိမ့္က်လို႔ ေခါင္းကြဲသြားတယ္၊ အဲဒါအျမန္လာခဲ့ပါ “ ဟုေျပာသံကို ၾကားလိုက္ရ သည္။ ကြ်န္ေတာ္လည္း “ဟုတ္ကဲ့၊အခုလာခဲ့ပါ႔မယ္“ ဟုဆိုကာ ဖုန္းခ်လိုက္သည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္က ကြ်န္ေတာ့္အား အက်ိဳးအေၾကာင္း လွမ္းေမးသည္။ ကြ်န္ေတာ္ေျပာျပေတာ့ ဖခင္က “ဟာ ဒါ ဆိုအျမန္သြားမွပဲ“ ဟုဆိုကာ ဆရာ့အိမ္သို႔ကားႏွင့္ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ဆရာမ႐ွိေတာ့။ ေဒါက္တာေဇာ္သန္း (သတင္းေထာက္၊ စာေရးဆရာ) တို႔ႏွင့္ အတူေဆး႐ုံသြားႏွင့္ၿပီ။ ေဒါက္တာေဇာ္သန္းက ဆရာ့လမ္းႏွင့္ တစ္ဖက္လမ္းတြင္ ေနထိုင္သူ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေဆး႐ုံႀကီးသို႔ လိုက္ၾကသည္။ ေရာက္ေတာ့ ဆရာ့အားအေရးေပၚ ခြဲစိတ္ကုသေဆာင္သို႔ သြင္းၿပီးျဖစ္ေနသည္။ အေျခအေနကို မသိရေသး။ ေဒါက္တာေဇာ္သန္း ကေတာ့အေျခအေနဆိုးေၾကာင္း ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္အား တိုးတိုးတိတ္တိတ္ လာေျပာသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္လည္း ေျခမကိုင္မိလက္မကိုင္မိ ျဖစ္လာကာ ဦးဝိစာရလမ္းသို႔ ေျပးသည္။ သူတို႔လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ႔ ထိုင္ေလ့႐ွိသည့္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္သို႔။ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ေတြ႔သမွ် မိတ္ေဆြမ်ားအား ေခၚ၍ေဆး႐ုံႀကီးသို႔ တစ္ေခါက္ ျပန္လာသည္။ လမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ႕ဝင္ ဦးေႏွာက္ႏွင့္ အာ႐ုံေၾကာအထူးကုဆရာဝန္ႀကီး ေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္ႏွင့္ ေဒါက္တာဦးေစာဆိုင္မြန္သာ တို႔လည္းေရာက္ေနၾကၿပီ။ မနက္႐ွစ္နာရီခန္႔တြင္ေတာ့ ဆရာ့အား အလံုးစံုၾကည့္႐ႈစစ္ေဆးၿပီးခဲ့ၿပီျဖစ္သည္။ အေရးေပၚခန္းမွ ထြက္လာေသာ ဆရာေဒါက္တာေအာင္ေက်ာ္အား ဆရာ့အေျခအေနကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ အားကုိးတႀကီးေမးမိၾကသည္။ ေဒါက္တာ့ မ်က္ႏွာကမေကာင္း။ တိုတိုတုတ္တုတ္ပင္ ေျပာသည္။ အံ့ဖြယ္သရဲျဖစ္ရပ္မ်ိဳးမွလြဲ၍ ဆရာ့အေျခအေနမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မ႐ွိၿပီ။ <p></p>ေနာက္တစ္ေန႔ ကြ်န္ေတာ္ေရာက္သြားေသာအခါ စာေပေလာကသားမ်ား အေတာ္စံုစံုလင္လင္ ေဆး႐ုံသို႔ ေရာက္႐ွိေနၿပီျဖစ္သည္။ အေရးေပၚ ၾကပ္မတ္ကုသေဆာင္သို႔ ကြ်န္ေတာ္ဝင္ၾကည့္သည္။ ဆရာ့ အေျခအေနက မျမင္ရက္စရာ။ ဦးေခါင္းတစ္ခုလုံးကို ဆံပင္ေျပာင္ေအာင္ရိတ္ထားသည္။ ပိုက္အသြယ္သြယ္က တိုးလုိ႔တြဲေလာင္း။ သတိကေတာ့ စျဖစ္ကတည္းကမ႐ွိေတာ့ၿပီ။ ဆရာ့စိတ္အခုဘယ္ကိုေရာက္ေနမလဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေတြးေနမိသည္။ ကြ်န္ေတာ္ အျပင္ျပန္ထြက္လာေတာ့ ဖခင္ႏွင့္ စကားေျပာေနေသာ ဆရာေအာင္ေဝးႏွင့္ သြားဆံုသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ဖခင္က ဆရာေအာင္ေဝးအား အက်ိဳးအေၾကာင္း ႐ွင္းျပေနျခင္း ျဖစ္သည္။ နယ္မွ စာေပသမားမ်ားလည္း တဖြဲဖြဲ စေရာက္လာၾကၿပီျဖစ္သည္။ ဆရာ့အေျခအေနက ဘာမွမထူးျခား။ ပို၍ပင္ ဆိုးလာသေယာင္႐ွိ သည္။ ေသြးလည္း မျပတ္သြင္းေပးေနရသည္။ တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာစရာေတာ့မ႐ွိေတာ့။ အေျခအေနကို ဆက္ထိန္းထားသည့္ သေဘာသာ ႐ွိေတာ့သည္။ သည္လိုႏွင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ၁၈ ရက္ ေန႔သို႔ေရာက္လာသည္။ ထိုည ႐ွစ္နာရီခြဲကိုးနာရီေလာက္ ျဖစ္မည္ထင္သည္။ ေဆး႐ုံႀကီးတြင္ အၿမဲလိုလို႐ွိေနေသာ ဖခင္ထံမွဖုန္းဝင္လာသည္။ ဟုတ္သည္။ ဆရာဆံုးပါးသြားခဲ့ၿပီ။ ကြ်န္ေတာ္လမ္းထိပ္ထြက္၍ taxi ငွားသည္။ taxi က ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ ေပၚမလာ။ ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ဆိုက္ကား ငွား၍ ေဆး႐ုံႀကီးသို႔ေျပးသည္။ ေရာက္ေတာ့ ဆရာမ႐ွိေတာ့။ ဆရာေမာင္ေသြးသစ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုႏွင့္ ဖခင္တို႔ကိုသာ ေတြ႔ရေတာ့သည္။ ဆရာသြားႏွင့္ၿပီ။ <p></p>ေဖေဖာ္ဝါရီ ၂၀ ရက္ေန႔တြင္ ဆရာ့ကို မီးသၤၿဂိဳလ္သည္။ စာေပေလာကမွ စာေရးဆရာ၊ ကဗ်ာဆရာမ်ား၊ ဆရာ့ႏိုင္ငံေရးလုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ား၊ အျခားအသိုင္းအဝန္းမွမိတ္ေဆြမ်ား၊ ဆရာ့စာဖတ္ပရိသတ္မ်ား အစ႐ွိသည္ျဖင့္ ဆရာ့အသုဘသည္ ၾကက္ပ်ံမက် စည္ကားပါသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေစာေစာစီးစီး ေရာက္ႏွင့္ ေနသည္။ ဆရာ့အသုဘျပင္မည့္ ဧည့္ခန္းမထဲသို႔ အေရာက္တြင္ပင္ အနီေရာင္ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ့္အား ဆီးႀကိဳေနသည္။ “ကဗ်ာ႐ြတ္ျခင္း၊ စာတမ္းဖတ္ျခင္း၊ ႐ုပ္ကလာပ္အား အလံလႊမ္းျခံဳျခင္း“ မ်ားမျပဳလုပ္ရ ဟုဆိုင္းဘုတ္တြင္ ေရးသားထားသည္။ ကြ်န္ေတာ့္ ရင္ထဲတြင္ ဆို႔နင့္သြားသည္။ ဆရာ့ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ အထိပင္ဆရာႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူတို႔၏ ပဋိပကၡမွာ နက္႐ႈိင္းခဲ့ေလသည္။ ဆရာသည္ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အဆက္ဆက္တို႔၏ ရန္သူ။ သည္ဘြဲ႔ထူးကိုပင္ ဆရာ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လုံး လိုလိုလားလား ခံယူခဲ့သည္မွာ ယခုေနာက္ဆုံး အခ်ိန္အထိ။ တစ္ကယ္က ဆရာ့ကဲ့သို႔ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုး၏ အက်ိဳးစီးပြားအတြက္ ဘဝတစ္ခုလုံး ႏွစ္ျမႇဳပ္ေဆာင္႐ြက္ခဲ့သူအား အျခားအျခားေသာႏိုင္ငံတို႔တြင္ ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲသဲခ်ီးဂုဏ္ျပဳ ၾကေပလိမ့္မည္။ ယခုေတာ့…..။ တစ္ကယ္က ဆရာ့႐ုပ္ကလာပ္အား တူတံစဥ္ အလံနီႏွင့္ လႊမ္းျခံဳဂုဏ္ ျပဳရေပမည္။ ယခုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာမွမလုပ္ႏိုင္။ ဆရာ့အတၳဳပၸတၱိ စာေစာင္ငယ္ကေလးသာ ေဝႏိုင္သည္။ ပန္းခ်ီေမာင္ညိဳဝင္း (ဟုထင္သည္) ၏ဆရာ့ပံုတူပန္းခ်ီကားႀကီးက မားမားမတ္မတ္။ ေနာက္ဆံုး ဆရာ့အားဂါရဝျပဳရမည့္ အခ်ိန္ေရာက္လာသည္။ ဆရာ့ကို ကန္ေတာ့ၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာ့၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ရည္စူးလ်က္ဆရာ့အား ဦးညႊတ္အေလးျပဳမိသည္။ ဆရာ့အေခါင္းအား ထမ္းထုတ္လာခ်ိန္တြင္ ဆရာေအာင္သင္း၏ “သူငယ္ခ်င္းျမသန္းတင့္ေရ၊ သြားေတာ့“ ဟူေသာ အသံဝါႀကီးအား ကြ်န္ေတာ္ ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ၾကားလိုက္ရပါသည္။ <p></p>အိမ္အျပန္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ဆရာ့အေၾကာင္းကိုသာ အမွ်င္မျပတ္ ေတြးေတာေနမိသည္။ ဆရာသည္ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး အလုပ္အမ်ားႀကီး လုပ္သြားသူျဖစ္သည္။ “စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး“ ဆိုပါေတာ့။ ဆရာႀကီးေ႐ႊဥေဒါင္းက ထိုဝတၳဳႀကီးအားအသက္ႀကီးမွ ဖတ္မိသျဖင့္အခ်ိန္ေတြ ႏွေျမာလွသည္ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည္။ ဘာသာျပန္ဖို႔ကလည္း စိတ္သြားတိုင္း ကိုယ္မပါႏုိင္ေတာ့ၿပီ။ ထို႔ေၾကာင့္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္စာေရးဆရာမ်ား ဘာသာျပန္ ျဖစ္ေအာင္ျပန္ၾကပါဟု အထူးတိုက္တြန္းခဲ့ဖူးသည္။ ထိုတာဝန္ကို ဆရာပင္ ႐ြပ္႐ြပ္ခြ်ံခြ်ံ ထမ္းေဆာင္ခဲ့သည္။ ဆရာ မည္မွ် ဇြဲႀကီးေၾကာင္း ေဖာ္ျပသည့္ ဆရာေအာင္သင္း၏ စကားကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္မွတ္မွတ္သားသား ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဆရာေအာင္သင္းက “စစ္ႏွင့္ၿငိမ္းခ်မ္းေရး“ ကိုဘာသာျပန္ဖို႔မဆိုထားႏွင့္၊ ကူး ပဲေရးၾကည့္စမ္းပါဦး ဟုေျပာခဲ့ဖူးသည္။ ဟုတ္လည္းဟုတ္သည္။ အေတာ့္ကို ထူထဲ႐ွည္လ်ားသည့္ ဝတၳဳႀကီးျဖစ္သည္။ ဆရာဆံုးေတာ့ လက္စတန္းလန္း က်န္ခဲ့သည့္အလုပ္ေတြ လည္းတစ္ပံု တစ္ပင္ျဖစ္သည္။ “အီလ်ာအာရင္ဘတ္“ ၏ “သကၠရာဇ္မ်ား၊လူမ်ား၊ဘဝ“၊ “ေတာင္သမန္ ေ႐ႊအင္းက ေလညင္းေဆာ္ေတာ့“ အစ႐ွိသည္ျဖင့္။ သည့္ထက္ ကြ်န္ေတာ္စိတ္ဝင္စားမိသည္က ဆရာ့၏ ထုတ္ေဝခြင့္မရခဲ့ေသာ စာအုပ္မ်ားျဖစ္သည္။ ဆရာေရးၿပီး ထုတ္ခြင့္မရခဲ့ေသာ စာအုပ္ ေလးငါးဆယ္အုပ္ ႐ွိမည္ထင္သည္။ ေနသာမိုးသာေသာ တစ္ေန႔တြင္မွ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ထိုစာအုပ္မ်ားကို ဖတ္ခြင့္ၾကံဳေပေတာ့မည္။ <p></p>လြန္ခဲ့ေသာ ေျခာက္ႏွစ္ခန္႔က ပင္လယ္ကမ္းေျခတစ္ေနရာသို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္႐ွိေနခဲ့သည္။ ကမ္းေျခႏွင့္မလွမ္းမကမ္းတြင္ “ခ်စ္သူ႔ကြ်န္း“ ဟု အမည္ေပးထားေသာ ကြြ်န္းငယ္ကေလး တစ္ကြ်န္း႐ွိေနသည္။ ကမ္းေျခႏွင့္ ဘာမွမေဝးလွ။ ေရက်ခ်ိန္တြင္ ေျခလ်င္ေလွ်ာက္သြား၍ ရသည္။ တစ္ညေနတြင္ ကြ်န္းကေလးေပၚသို႔ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္သြားသည္။ ေနဝင္ရီတေရာအခ်ိန္။ လႈိင္းတို႔က တဝုန္းဝုန္း ႐ိုက္ခတ္လ်က္။ ကြ်န္းေပၚ႐ွိ အခ်ိဳင့္အခြက္ျဖစ္ေနေသာ ေနရာကေလးမ်ားတြင္ ပင္လယ္ေရတို႔ တင္က်န္ခဲ့သည္။ ေရထဲတြင္ေက်ာက္ငါးကေလးမ်ား။ ေနာက္တစ္ခါ ဒီျပန္တက္လာသည့္ အခ်ိန္က်မွ သူတို႔ ပင္လယ္ဆီသို႔ ျပန္ႏိုင္ေတာ့မည္။ ျမည္ဟီးေနေသာလႈိင္းသံ မ်ား၊ ဘဝ၊ ႐ွင္သန္ျခင္း ၊႐ုန္းကန္ျခင္းႏွင့္ ေသျခင္းတရား၊ လူသား၏ လက္႐ွိေရာက္ေနရာေနရာ၊ အနာဂတ္တြင္ ေရာက္ရမည့္ေနရာ… ေမွ်ာ္လင့္ျခင္း ေလျပည္ေလညင္းမ်ား၊ လိုေနတာကဓားတစ္လက္.. ဓားတစ္လက္မွ်သာ….. ကြ်န္ေတာ္ သံေခ်ာင္းကို ဖ်တ္ခနဲျမင္ေယာင္မိသည္။ ဆရာ့ကို သြားသတိရသည္။ အခ်ိန္ေတြ ေျပာင္းလဲသြားၾကသည္။ ဆရာ့ “ဓားေတာင္“ ကမေျပာင္းလဲ။ “သံေခ်ာင္း“ ဆက္႐ွိေန လိမ့္ဦးမည္။ သည္လိုပဲ ကြ်န္ေတာ္ ယံုၾကည္မိသည္။ ဒီတက္စျပဳခ်ိန္တြင္ ကြ်န္ေတာ္ျပန္ခဲ့ပါသည္။ <p></p>“ေပါင္းစည္းရင္း ကြဲလြဲႏိုင္ၾကပါေစ၊ ကြဲလြဲရင္းေပါင္းစည္း ႏိုင္ၾကပါေစ“ ဆရာ့စကားကို ကြ်န္ေတာ္ ၾကားေယာင္သည္။ “စာေရးဆရာ အလုပ္ကိုဂုဏ္သိကၡာအ႐ွိဆံုး အလုပ္လို႔ ငယ္ငယ္ကတည္းက ယံုၾကည္တယ္၊ ဂုဏ္သိကၡာဆိုတာ ႐ုပ္ဝတၳဳၾကြယ္ဝတာကို ဆိုလုိတာမဟုတ္ဘူး၊ ရုိးသားမႈနဲ႔ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏုိးမႈကို ဆိုလုိတာ“ ဆရာ့ ယံုၾကည္ခ်က္ကို ကြ်န္ေတာ္ျပန္သတိရသည္။ ဆရာ၏ ရုိးသား၍ မာနကင္းေသာအသြင္ကို ကြ်န္ေတာ္ ျပန္ျမင္ေယာင္သည္။ ယခုေတာ့ ဆရာကြယ္လြန္ခဲ့သည္မွာ ဆယ္ႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ခဲ့ၿပီ။ ဆရာကြယ္လြန္ေသာအခါ ဆရာခ်စ္ဝင္းေမာင္က “အင္းဆက္တစ္ေကာင္၏ နာေရးမဟုတ္ပါ“ ဟုေရးသားခဲ့သည္။ ဆရာေမာင္သာခ်ိဳက “အစားထိုးမရတဲ့ တံတားက်ိဳးက်မႈ“ ဟုဖြဲ႔ဆိုသည္။ ဟုတ္သည္။ ဆရာသည္ကမာၻ႔ဂႏၳဝင္စာေပ အစုစုတို႔ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူထုအား ေပါင္းကူးဆက္သြယ္ေပးခဲ့သူ ျဖစ္သည္။ ဆရာသာမ႐ွိခဲ့ပါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ ကမာၻ႔စာေပအဆီအႏွစ္တို႔ကို ဖတ္႐ႈခြင့္ၾကံဳမည္မဟုတ္ဟု ေျပာရေလာက္ေအာင္ ဆရာက အလုပ္အမ်ားႀကီး လုပ္သြားခဲ့သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ မ်က္စိပြင့္ နားပြင့္ခဲ့ရသည္။ ဆရာသည္ ျမန္မာျပည္အတြက္ လူျဖစ္လာခဲ့သည္ဟုသာ ဆိုခ်င္ပါေတာ့သည္။ သည္ဘက္ေနာက္ပိုင္းတြင္ ဆရာ၏ ဂုဏ္ပုဒ္မ်ားကို ကိုယ္စားျပဳ၍ ဆရာ့ကိုအမ်ိဳးမိ်ဳး တင္စားခဲ့ၾကသည္။ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဆရာ့ကို “သံမဏိႏွင္းဆီ“ ဟုတင္စားမိသည္။ ဟုတ္သည္။ ဆရာက ႏွင္းဆီ ျဖစ္သည္။ သူ႔ရနံ႔ကေမႊးသည္။ သူ႔အဆင္းက လွသည္။ ျမင္ျမင္တကာလူတို႔၏ အသည္းႏွလံုးကို သိမ္းၾကံဳးဆြဲငင္ႏိုင္သည့္ ႏွင္းဆီ။ သို႔ေသာ္သည္ႏွင္းဆီက သာမညႏွင္းဆီမဟုတ္၊ သံမဏိႏွင္းဆီ….....မီးေတာက္မီးလွ်ံထဲတြင္ ဖန္တစ္ရာေတေအာင္ ျပဳျပင္စီရင္ထားသည့္ ႏွင္းဆီ…။ ျပန္႔ျပဴး ညီညာေသာ ေျမအျပင္တြင္ သူမပြင့္၊ ၾကမ္းတမ္းခက္တေရာ္ေသာ ကႏာၱေျမတြင္သာ သူပြင့္သည္။ ေလျပည္ေလညင္းကို သူမေမွ်ာ္၊ မုန္တိုင္းထဲတြင္သာ သူေပ်ာ္သည္။ သူ႔ရနံ႔က ဆင္စြယ္နန္းေတာ္ထဲမွ အခြင့္ထူးခံေနသူမ်ား အတြက္မဟုတ္၊ ခရီးၾကမ္း၌ ပန္းဟိုက္ႏြမ္းနယ္လာသူ လူသားအတြက္ျဖစ္သည္။ သံမဏိႏွင္းဆီ ။ ဆရာ့ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး၌ ယံုၾကည္ခ်က္ႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ ျမဲျမံ ခိုင္ခံ့ခဲ့သည္။ အေရလည္းမေပ်ာ္ခဲ့၊ အေရာင္လည္းမေျပာင္းခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ္ကဆရာ့ကို သံမဏိႏွင္းဆီဟုတင္စားမိခဲ့သည္။ ယခု ႏွင္းဆီမ႐ွိေတာ့ၿပီ။ သို႔ေသာ္သူ႔ရနံ႔က မျပယ္၊မေပ်ာက္။ ႀကိဳင္ျမဲၾကိဳင္လ်က္၊ လႈိင္ၿမဲလႈိင္လ်က္။ တစ္ေန႔ေသာအခါတြင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ “သံမဏိႏွင္းဆီ“ ၏ အမည္နာမအား ယခုထက္ပို၍ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ႐ြတ္ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ႏွင္းဆီ၏ရနံ႔သည္လည္း ယခုထက္ပို၍ ျမန္မာႏိုင္ငံတစ္နံတစ္လ်ားသုိ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႕ေရာက္႐ွိ ႏိုင္ပါလိမ့္မည္။ ထိုရနံ႔မွပင္ ထံုကူးမ်ိဳးပြားသန္႔စင္ကာ ေနာက္ထပ္ ႏွင္းဆီမ်ား ထပ္မံပြင့္လန္းလာပါလိမ့္ဦးမည္။ ထိုတစ္ေန႔တြင္ပင္… အေ႐ွ႕တစ္ခြင္လံုးသည္ နီေမာင္းေသာ အလွ်ံေရာင္ျခည္တို႔ျဖင့္ အမွန္တစ္ကယ္ပင္ စိုစြတ္ေတာက္ပ ေနပါလိမ့္မည္။ ။ <p></p>စာေပသစၥာျဖင့္ <p></p>----ညိဳထက္ညိဳ---- <p></p><br /></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-7626641921137265086?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/01/blog-post_24.htmlkwnaing@gmail.com (MgThaJan)2tag:blogger.com,1999:blog-1547085168829994877.post-2388404887427327006Mon, 18 Feb 2008 08:51:00 +00002008-02-18T15:56:32.326+07:00Photo<a href="http://www.flickr.com/photos/omega25/2269095813/" title="photo sharing"><img src="http://farm3.static.flickr.com/2368/2269095813_df1aae8b0c.jpg" alt="beauty" style="border: 2px solid rgb(0, 0, 0);" /></a><br /><span style="margin-top: 0px;font-size:78%;" ><a href="http://www.flickr.com/photos/omega25/2269095813/">Beauty and the beast</a><br />Originally uploaded by <a href="http://www.flickr.com/people/omega25/">Franklin T.</a>.</span><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-One;">စေနေန႔ မနက္ႏိုးလာေတာ့ ဘာမွလဲ လုပ္စရာ မ႐ွိ.. ေငါင္ေတာင္ ေၾကာင္ေတာင္နဲ႔ ဝရံတာကို ထြက္လိုက္ေတာ့ လွလွပပ ပန္းနီေလး ပြင့္ေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္... အဆင္သင့္ ပါပဲ... ၇-၈ ပံုေလာက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး စမ္း႐ိုက္ထားတဲ့ အထဲက အႀကိဳက္ဆံုး ပံုေလးပါ...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1547085168829994877-2388404887427327006?l=smsy.blogspot.com' alt='' /></div>http://smsy.blogspot.com/2008/02/beauty-and-beast.htmlnoreply@blogger.com (Gu Gu)0